Daily Readings

SABADO, NOBYEMBRE 25, 2023

SHARE THE TRUTH

8,725 total reads

Sabado ng Ika-33 Linggo sa Karaniwang Panahon (I)

o kaya Paggunita kay Santa Catalina ng Alexandria, dalaga at martir
o kaya Paggunita sa Mahal na Birheng Maria tuwing Sabado

1 Macabeo 6, 1-13
Salmo 9, 2-3. 4 at 6. 16b at 19

Poon, pupurihin kita
sapagkat ako’y ligtas na.

Lucas 20, 27-40

Saturday of the Thirty-third Week in Ordinary Time (Green)
or Optional Memorial of St. Catherine of Alexandria, Virgin and Martyr (Red)
or Optional Memorial of the Blessed Virgin Mary on Saturday (White)

UNANG PAGBASA
1 Macabeo 6, 1-13

Pagbasa mula sa Unang aklat ng Macabeo

Noong mga araw na iyon, naglalakbay ang Haring Antioco sa mga lalawigan sa loob ng bansa. Nabalitaan niya na may lungsod na tinatawag na Elimain sa Persia. Bantog ito sa kayamanan sa pilak at ginto. Hindi lamang iyon, pati ang templo roon ay maraming kayamanan, tulad ng mga gintong helmet, baluti, at mga sandata. Ang mga ito ay iniwan doon ni Alejandrong anak ni Haring Felipe ng Macedonia, ang kauna-unahang hari sa Grecia. Sa paghahangad ni Antiocong matamo ang mga kayamanang ito, binalak niyang lusubin ang lungsod. Ang balak na ito ay umabot sa kaalaman ng mga tagaroon. Nabigo ang kanyang panukala, sapagkat nilabanan siya ng mga tagaroon. Malungkot siyang umurong at nagbalik sa Babilonia.

Nasa Persia ang Haring Antioco nang may magbalita sa kanya na napipilan at umurong ang mga hukbong pinasalakay sa Judea. Nabalitaan din niya na si Lisias at ang malaking hukbo nito ay napaurong din ng mga Israelita. Anupat ang mga Israelita’y bantog na sa lakas dahil sa nabihag nilang mga tauhan at kagamitan ng mga hukbong kanilang nalupig. Umabot din sa kaalaman niya na inalis na ang tinatawag niyang Kalapastanganang Walang Kapantay na inilagay niya sa altar sa Jerusalem at ang templo ay pinaligiran ng mataas na pader; pati ang kanyang lungsod ng Bet-sur ay iginawa ng kuta.

Sa mga balitang ito’y natakot ang hari at lubhang nabahala. Bunga ng kanyang mga kabiguan siya’y nagkasakit at naratay sa banig ng karamdaman. Maraming araw na nanaig sa kanya ang matinding kalungkutan, hanggang sa maramdaman niyang malapit sa siyang mamatay.

Dahil dito, tinawag niya ang lahat niyang mga kaibigan at ganito ang sinabi, “Matagal na akong di makatulog dahil sa pag-aalala. Naitatanong ko sa aking sarili kung bakit ko dinaranas ang ganitong kahirapan. Alam naman ninyong hindi ako mahigpit sa aking pamamahala. Ngunit naalaala ko ang aking masamang ginawa sa Jerusalem. Inalis kong lahat ang mga kagamitang pilak at ginto sa templo, at ipinapatay ko ang mga mamamayan ng Judea kahit walang dahilan. Alam kong ito ang dahilan ng aking mga kahirapan. Ngayon, ako’y mamamatay sa ibang lupain.”

Ang Salita ng Diyos.

SALMONG TUGUNAN
Salmo 9, 2-3. 4 at 6. 16b at 19

Poon, pupurihin kita
sapagkat ako’y ligtas na.

O Panginoon ko, buong puso kitang pasasalamatan,
ang kahanga-hangang ginawa mo, Poon, aking isasaysay;
dahilan sa iyo, ako ay aawit na may kagalakan,
pupurihin kita, Panginoon naming Kataas-taasan.

Poon, pupurihin kita
sapagkat ako’y ligtas na.

Makita ka lamang ay nagsisiurong ang aking kaaway,
dahilan sa takot, sila’y nadarapa, hanggang sa mamatay.
Iyong hinatulan yaong mga Hentil at mga balakyot,
alaala nila balat ng lupa’y pinawi mong lubos.

Poon, pupurihin kita
sapagkat ako’y ligtas na.

Itong mga Hentil, nahulog sa hukay na ginawa nila,
sa kanilang bitag na umang sa akin, ang nahuli’y sila.
Di habang panahon na pababayaan ang nangaghihirap,
maging mga api, may bagong pag-asa na muling sisikat.

Poon, pupurihin kita
sapagkat ako’y ligtas na.

ALELUYA
2 Timoteo 1, 10

Aleluya! Aleluya!
Si Kristo ay nagtagumpay
nalupig ang kamatayan
nagningning ang pagkabuhay.
Aleluya! Aleluya!

MABUTING BALITA
Lucas 20, 27-40

Ang Mabuting Balita ng Panginoon ayon kay San Lucas

Noong panahong iyon, may ilang Saduseo na lumapit kay Hesus. Ang Saduseo’y hindi naniniwala na muling bubuhayin ang mga patay. “Guro,” anila, “naglagda po si Moises ng ganitong batas para sa amin: ‘Kung mamatay ang isang lalaki at maiwang walang anak ang kanyang asawa, ang kapatid na lalaki’y dapat pakasal sa balo upang magkaanak sila para sa namatay.’ May pitong magkakapatid na lalaki. Nag-asawa ang panganay, at namatay na walang anak. Napakasal sa balo ang pangalawa, at namatay. Gayun din ang nangyari sa pangatlo hanggang sa pampito: isa-isang napangasawa ng babae at pawang namatay na walang anak. Sa kahuli-huliha’y namatay naman ang babae. Sa muling pagkabuhay, sino po sa pito ang kikilalaning asawa niya yamang napangasawa niya silang lahat?”

Sumagot si Hesus, “Sa buhay na ito, ang lalaki at mga babae’y nag-aasawa, ngunit ang lalaki’t babaing karapat-dapat na muling buhayin para sa kabilang buhay ay hindi na mag-aasawa. Hindi na sila mamamatay sapagkat matutulad sila sa mga anghel. At sila’y mga anak ng Diyos yamang muli silang binuhay. Maging si Moises ay nagpapatunay na muling binubuhay ang mga patay. Sapagkat sa kanyang kasaysayan hinggil sa nagliliyab na mababang punongkahoy, ang Panginoon ay tinawag niyang ‘Diyos ni Abraham, Diyos ni Isaac at Diyos ni Jacob.’ Ngunit ang Diyos ay hindi Diyos ng mga patay kundi ng mga buhay – sa kanya’y buhay ang lahat.” Sinabi ng ilan sa mga eskriba, “Magaling ang sagot ninyo, Guro!” At wala nang nangahas na magtanong sa kanya ng anuman.

Ang Mabuting Balita ng Panginoon.

PANALANGIN NG BAYAN
Ika-33 Linggo sa Karaniwang Panahon
Sabado

Napakamaluwalhati ng kapayapaan at pag-asa sa Muling Pagkabuhay! Manalangin tayo nang may pusong malaya mula sa hangal na pag-aalinlangan at pagdududa sapagkat nananalig tayo sa pangako ni Jesus na Muling Nabuhay para sa atin.

Panginoon, dinggin Mo ang aming panalangin.
o kaya
Diyos ng buhay, dinggin Mo ang aming panalangin.

Ang Simbahan sa buong daigdig nawa’y magpatuloy na magpahayag ng Mabuting Balita ng Muling Pagkabuhay at ng buhay na walang hanggan, manalangin tayo sa Panginoon.

Sa ating pang-araw-araw na buhay, nawa’y maihatid natin ang liwanag ng bagong pag-asa sa mga nabubuhay sa kadiliman at kawalang pag-asa, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga dukha, mga walang tahanan, at mga nangangailangan nawa’y madama ang Panginoon ng Buhay sa pamamagitan ng pag-ibig at kagandahang-loob ng mga mabubuti sa kanila, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga maysakit, at yaong mga nagdurusa nawa’y matagpuan ang mapagpagaling na presensya ni Kristo sa kanilang buhay, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga yumao nawa’y makatagpo ng kaligayahan sa tiyak na pag-asa ng Muling Pagkabuhay, manalangin tayo sa Panginoon.

Diyos ng mga buhay, bigyan nawa kami ng Eukaristiyang ito ng paghangad sa walang hanggang Hapag, na iyong inihanda sa aming kung saan malulugod kami sa kaligayahan ng iyong presensya magpakailanman. Hinihiling namin ito sa pamamagitan ni Kristong aming Panginoon. Amen.

Protektahan ang mga bata

Rev. Fr. Anton CT Pascual Tuesday, August 25, 2026 7:00 am

32,283 total reads

Mga Kapanalig, taos-puso tayong nakikiramay sa mga estudyante, guro, at buong komunidad ng Ateneo de Zamboanga University na naapektuhan ng malagim na pamamaril noong Agosto 18. Ito ang pangalawang insidente ng pamamaril sa isang paaralan sa loob lamang ng dalawang buwan.

Nanawagan ang Department of Education (o DepEd) sa media, vloggers, content creators, at publiko na huwag mag-post, magbahagi, o magpakita ng mga video at larawan na nagpapakita ng insidente at ng mga naging bunga nito. Ayon sa DepEd, maaari nitong dagdagan ang trauma na nararanasan ng mga biktima, kanilang mga pamilya, at buong komunidad.

Naglabas din ang ilang organisasyon ng media ng pahayag na dapat itrato ang mass shooting katulad ng suicide. Dapat iwasang bigyan ng labis o paulit-ulit na atensyon ang gumawa ng pag-atake, at huwag maglahad ng mga detalyeng hindi naman kailangang malaman ng publiko. Nanawagan sila sa mga kasamahan nila sa media na maging maingat at responsable sa kanilang pagbabalita.

Nangagamba rin ang mga psychiatrists at eksperto sa usaping mental health sa patuloy na pagkalat ng mga video ng insidente sa social media. Anila, may masamang epekto ang paulit-ulit na pagkakalantad sa gumawa ng pag-atake at sa mismong insidente. Dapat daw maging maingat sa pagtalakay sa ganitong mga pangyayari dahil maaari nitong dagdagan ang anxiety at takot ng mga tao.

Pinag-aaralan na ng pamahalaan ang mas malawak na tugon sa karahasan sa mga paaralan, kabilang ang suporta sa mental health ng kabataan, intervention para sa mga pamilya, at mga konkretong hakbang para sa kaligtasan sa paaralan. May mga panawagan ding suriin ang mga batas tungkol sa pagmamay-ari ng baril.

May mahalagang papel din ang mga paaralan sa paglikha ng ligtas na pisikal at emosyonal na kapaligiran. Makatutulong ang pagkaroon nila ng malinaw na sistema para sa pag-uulat ng bullying, pang-aabuso, at iba pang panganib na maaaring mag-udyok sa mga estudyanteng maging marahas. Sapat na suporta din ang dapat ibigay sa mga mag-aaral at guro. Kaya nangako ang DepEd na magbibigay ng psychological first aid at psychosocial support sa mga apektadong estudyante, staff, at pamilya.

Sa tahanan naman, mahalagang maging mapagmatyag ang mga magulang sa mga nakikita at napapanood ng kanilang mga anak. Paalala ni Pope Francis na dapat subaybayan ng mga magulang kung anu-ano ang mga bagay at impluwensiyang pinapapasok nila sa buhay ng kanilang mga anak, tulad ng mga napapanood sa telebisyon at gadgets, at ng mga taong nakakasalamuha at nakakasama nila.

Sa pagharap natin sa trahedyang ito, huwag nating kalimutan ang mga taong higit na nangangailangan ng ating atensyon—ang mga biktima, kanilang mga pamilya, at ang buong komunidad na patuloy na nagdurusa. Maging maingat tayo sa impormasyong ibinabahagi, lalo na sa social media. May responsabilidad tayong huwag magpalaganap ng sensitibong larawan, tsismis, o fake news na lalo lamang makasasakit sa mga biktima at kanilang pamilya. Hindi natin kailangang dagdagan ang kanilang sakit. Sa halip, piliin nating maging bahagi ng paghilom at pag-iwas sa panibagong trahedya. Patuloy din nating itanong sa ating sarili: paano natin mapoprotektahan ang mga bata mula sa kultura ng karahasan?

Mga Kapanalig, paalala sa atin ng Awit 34:18, “Ang Panginoon ay malapít sa may pusong wasak, at inililigtas ang mga may bagbag na diwa.” Sa gitna ng ganitong kadiliman, nawa’y maging bukál tayo ng habag at malasakit. Patuloy nating ipanalangin ang mga biktima ng pamamaril, ang kanilang mga mahal sa buhay, at ang buong komunidad ng Ateneo de Zamboanga University. Higit sa lahat, igalang natin ang kanilang dignidad at privacy habang sama-sama nating hinahanap ang mga paraan upang maging mas ligtas ang ating mga anak.

Sumainyo ang katotohanan.

1,2,3 kanya-kanya na!

Rev. Fr. Anton CT Pascual Monday, August 24, 2026 7:00 am

63,555 total reads

Mga Kapanalig, kumusta kayo nitong mga nakaraang linggo na naging grabe ang pag-ulan?

Noong Agosto 17 lamang, umabot sa 201.7 millimeters ang ulan sa Quezon City sa loob lamang ng limang oras. Halos kalahati ito ng ulang naitala noong Bagyong Ondoy! Marami rin ang lumusong sa pagbaha, na-stranded sa biyahe, at pinasok ng tubig-baha ang bahay. Hindi bababâ sa limandaan ang nasugatan, at mahigit 25 ang nasawi. Dahil din sa pinagsamang epekto ng habagat at mga nagdaang bagyo, tinatayang 3.5 bilyong piso ang halaga ng pinsala sa imprastraktura at mahigit 1.4 bilyong piso naman sa agrikultura.

Sa ganitong mga pagkakataon, kanya-kanyang diskarte ang mga Pilipino kung paano poprotektahan ang kanilang sarili, pamilya, at bahay mula sa baha. Isa na rito ang paggawa ng mga improvised flood barrier, na nag-viral sa social media matapos kumalat ang iba’t ibang paraan ng mga Pilipino sa paggawa nito. Sa Noveleta, Cavite, nag-ambagan ang ilang residente para makagawa ng isang barrier na nakatulong na mapigilan ang pagpasok ng baha sa kanilang eskinita. Sa Mabalacat, Pampanga naman, isang tindahan ang gumamit ng sandbags para harangan ang tubig-baha at maprotektahan ang kanilang puwesto.

Patunay ang mga ito ng pagiging maparaan ng mga Pilipino kapag may kalamidad. Pero ganito na lang ba palagi? Kanya-kanya na lang ba? Bakit kailangang tayo-tayo ang gumagawa ng paraan para protektahan ang ating mga sarili gayong dapat ang pamahalaan ang may pangunahing pananagutan dito?

Kahit gaano nakakabilib ang pagkamaparaan ng mga Pinoy, hindi dapat nauuwi sa kanya-kanyang diskarte ang paghahanda at pagtugon sa pagbaha. Hindi trabaho ng isang ordinaryong mamamayan o komunidad na magdisenyo ng sariling proteksyon laban sa baha para lamang mapanatiling ligtas ang kanilang tahanan. Hindi rin dapat sila ang napipilitang gumastos mula sa sariling bulsa o gumamit ng mga improvised na kagamitan para lamang harangan ang tubig-baha. Kahit may mga indibidwal o komunidad na nakagawa ng paraan para maprotektahan ang kanilang mga bahay, paano naman ang mga kalsada, paaralan, ospital, palengke, at iba pang pampublikong lugar? Hindi lahat ay may kakayahang gumawa ng sariling flood barrier at gumastos para dito.

Hindi naman dapat problema ng mga mamamayan ang pagbaha kung maayos ang paghahanda, pagpaplano, at pamamalakad ng mga sistema. Walang ibang may kakayahang ayusin ito kundi ang pamahalaan. Kabilang dito ang paglilinis at pagpapanatili ng mga drainage systems pati na ng mga daluyan ng tubig, tamang pamamahala sa mga ilog at waterways, at pagtiyak na hindi nahaharangan ang natural na daloy ng tubig. Kasabay nito, dapat may malinaw na disaster preparedness, maagang babala, maayos na evacuation plans, at sapat na kagamitan at mga kawani para mabilis na makatugon kapag may panganib. Kung meron ang mga ito, hindi sana naipapasa ang responsabilidad sa mga mamamayan at wala sanang flood barriers na kailangang ilagay.

Labis na kinokondena sa Jeremias 23:1-4 ang mga pinunong hindi inaalagaan ang mga taong ipinagkatiwala sa kanilang pamamahala. Sa halip na gabayan ang kanilang nasasakupan, pinababayaan nilang magkanya-kanyang diskarte ang mga tao at inilalagay nila sila sa panganib. Ganito rin ang binibigyang-diin sa Fratelli Tutti. Hindi sapat na sabihing kaya naman ng bawat isa na dumiskarte para sa sarili. Dapat may mga institusyong aktibo at tunay na kumikilos pa rin para sa kapakanan ng mga tao at ng kabutihang panlahat.

Mga Kapanalig, ang proteksyon laban sa baha ay hindi dapat maging pribilehiyo ng mga may pera, kagamitan, o kakayahang gumawa ng sariling paraan. Hindi dapat kanya-kanya ang kaligtasan. Ito ay pananagutan ng gobyerno sa mga mamamayan. Pananagutan nilang tiyaking may maayos na paghahanda at may mga serbisyong makikinabang ang buong komunidad, lalo ang mga higit na nangangailangan.

Sumainyo ang katotohanan.

THE “SON OF MAN”

H.E. Pablo Virgilio Cardinal David, D.D. Sunday, August 23, 2026 1:34 pm

8,832 total reads

Homily for the 21st Sunday in Ordinary Time, 23 August 2026

Matthew 16:13–20

We need to do a little Bible study for a start in order to understand our Gospel today. We need it to get to know where Jesus is coming from when he asks his disciples the question: “Who do people say the SON OF MAN is?”

The title “Son of Man” is important to Jesus. He often uses it to refer—not only to himself, but to the whole movement of his disciples. It is a title loaded with meaning. So we need to do a little Bible study and go back to the books of the Hebrew Bible that use the title “SON OF MAN.” The most important of these, aside from the Psalms, are the prophetic book of Ezekiel and the apocalyptic book of Daniel.

You might ask, do they use this title in the same way? No. In the prophet Ezekiel, whenever God calls the prophet SON OF MAN, it is a reminder that he must remain humble. Even if the word of God has been entrusted to him, that should not be a reason for it to go to his head. For Ezekiel, “Son of Man” means a child of Adam and Eve—fallen, weak, and sinful.

But in the Book of Daniel—my favorite book in the Old Testament—it is different. It is in Daniel that the meaning of the title “Son of Man” begins to change. We need to go back to chapter seven of his book. There, the “Son of Man” is a character in a vision.

According to Daniel, in his dream he first sees four ferocious beasts appearing one after another. Later, the angel explains that these four beasts represent four powerful empires of the world. For Daniel, they symbolize a humanity that no longer behaves humanly but acts like a beast. It desires nothing but power, even if it means trampling on human dignity. Its only principle is the survival of the fittest. No mercy, no restraint, no respect.

But in the prophet’s vision, there is a fifth character who appears after the four beasts. And this is the one he calls the “Son of Man.” This time, the representation is different. He is no longer associated with human frailty, cruelty, or sinfulness. Why? Because Daniel contrasts him with the beastly behavior of the monsters. He comes riding upon the clouds. He is lifted up and brought before another figure, an “Ancient One,” seated upon a throne in judgment. He represents God. And he bestows upon the Son of Man all dominion, power, and glory.

In the angel’s explanation, this Son of Man represents the wise ones of Israel, models of wisdom, holiness, and courage. People who are truly human. Examples of people of genuine human dignity, true images of God. This account in Daniel chapter seven is almost like an oracle about the fulfillment of God’s original plan for humanity: that the human being should truly become God’s image and likeness. A human being who resembles God.

So there is a context to Jesus’ question: “Who do people say the SON OF MAN is?” In short, who is this figure whom Daniel regards as the model of true human dignity, the one who will inherit the Kingdom of God? And the first answers of the disciples are people remembered as models of courage in the history of Israel. First they mention John the Baptist. Then Elijah, Jeremiah, or one of the prophets.

But suddenly Jesus changes the question: “But who do you say that I am?” And Simon Peter is the one who dares to answer. He says, “You are the Christ, the Son of the living God.” This is his way of saying—“You are not merely a model of true humanity. You are the Anointed One. You are not only the ‘Son of Man’; you are the ‘Son of God.’”

And in his response to Peter, Jesus takes us back to Daniel’s vision. What Daniel saw in his dream was explained or revealed to him not by a human being, but by a heavenly messenger. And so Jesus says to Peter, “Blessed are you, for flesh and blood has not revealed this to you, but my Father in heaven.”

In St. Mark’s version of this same scene, immediately after Peter says, “You are the Christ,” Jesus follows it with a grim prophecy about the suffering and death that the Son of Man must undergo before rising again (Mk 8:31).

There, the Son of Man refers not only to himself, but to the whole movement or community of his disciples. We, who represent Daniel’s “Sons of Man” are destined to first pass through suffering and death before the resurrection.

In other words, the mission to which Jesus invites us is to bring God’s purpose to fulfillment—that the children of humanity might become children of God; that human beings might overcome the impulses of frailty, sin, and beastliness, so that the image of God may truly shine upon the human face. To be able to react spontaneously when our humanity is degraded by violence, cruelty, and disrespect. To say, “No, that’s not what it means to be human!”

This will be the mission of the Church that Jesus establishes. And so he says to Simon, “You are Peter, and upon this rock I will build my Church.” Meaning, no longer something weak, but a solid foundation, one that even the powers of death will not be able to destroy.

Have you noticed how Jesus keeps changing the images or symbols he uses in his response to Peter? First: the rock, symbol of a firm foundation. Second: the key, symbol of stewardship of the Kingdom. Third: one who binds and one who loosens. The rock and the key are clear enough. But what is this business about binding and loosening?

Remember, Simon was a fisherman. And wasn’t it when Jesus first encountered him by the lakeshore that he found him tending or mending his nets? The net, after all, is the fisherman’s principal instrument, aside from his boat, for catching fish. And didn’t the Lord say to him when he called him, “You will be a fisher of men”? From then on, it would be people whom his net would gather for the Kingdom of God.

For fishermen, there are two important things that need to be done when repairing the nets after fishing. As nets grow old, some of their strands break, while other parts become tangled. And so there are two tasks:

1. Binding together the parts of the net that have been torn apart.

2. Loosening the parts that have become tangled.

After all, how can a net make a good catch if it is full of holes because its strands have broken apart, or if parts of it have become all tangled up?

Isn’t life like that too, especially our relationships? Sometimes we begin with beautiful relationships, connections, even projects, and then suddenly things fall apart. Connections are broken. People separate. We go our own ways. At other times, something that started out very simple becomes terribly complicated. Everything gets tangled up.

And so it is as though the Lord were saying, “Yes, you will still go through all sorts of failures. But do not surrender your humanity to failure and sin. If you wish to inherit the Kingdom, then live out your calling. Stand by your mission.”

And that mission is to become menders of nets. To repair what has been broken in our lives. To bind together relationships that have been torn apart. To loosen the knots of relationships that have become tangled.

And in this way, we fulfill the mission God has entrusted to us: to become fishers of people for his Kingdom—so that the image of the SON OF MAN may shine forth, and on our human faces, people may catch a glimpse of the SON OF GOD.