SABADO, PEBRERO 18, 2023

SHARE THE TRUTH

 3,166 total reads

Sabado ng Ika-6 na Linggo sa Karaniwang Panahon (I)

o kaya Paggunita sa Mahal na Birheng Maria tuwing Sabado

Hebreo 11, 1-7
Salmo 144, 2-3. 4-5. 10-11

Pupurihin ko ang ngalan
ng Poon magpakailanman.

Marcos 9, 2-13

Saturday of the Sixth Week in Ordinary Time (Green)

or Optional Memorial of the Blessed Virgin Mary on Saturday (White)

UNANG PAGBASA
Hebreo 11, 1-7

Pagbasa mula sa sulat sa mga Hebreo

Mga kapatid, tayo’y may pananalig kung nagtitiwala tayong mangyayari ang mga inaaasahan natin, at naniniwala sa mga bagay na di natin nakikita. At kinalugdan ng Diyos ang mga taong noong unang panahon dahil sa kanilang pananalig sa kanya.

Dahil sa pananalig sa Diyos, nauunawaan natin na ang sanlibutan ay nilalang sa pamamagitan ng salita niya, at ang mga bagay na nakikita ay mula sa mga hindi nakikita.

Dahil sa pananalig sa Diyos, si Abel ay naghandog ng mas mabuting hain kaysa inihandog ni Cain. Dahil doon, si Abel ay kinilalang matuwid nang tanggapin ng Diyos ang kanyang handog. Bagamat patay na, siya’y nagsasalita pa sa pamamagitan ng kanyang pananalig sa Diyos.

Dahil sa pananalig sa Diyos, hindi namatay si Enoc, kundi inilipat sa kabilang buhay. “Hindi na siya nakita sapagkat inilipat na nga siya ng Diyos.” Sinasabi sa Kasulatan na si Enoc ay naging kalugud-lugod sa Diyos bago inilipat. At hindi kinalulugdan ng Diyos ang hindi nananalig sa kanya. Sapagkat ang sinumang lumalapit sa Diyos ay dapat maniwalang may Diyos, at siya ang nagbibigay ng gantimpala sa mga humahanap sa kanya.

Dahil sa pananalig sa Diyos, pinakinggan ni Noe ang babala ng Diyos tungkol sa mga bagay na mangyayari na hindi pa niya nakikita. Gumawa siya ng isang daong upang siya at ang kanyang sambahayan ay maligtas. Sa pamamagitan nito’y hinatulan niya ang sanlibutan, at siya’y ibinilang na matuwid ng Diyos dahil sa kanyang pananalig.

Ang Salita ng Diyos.

SALMONG TUGUNAN
Salmo 144, 2-3. 4-5. 10-11

Pupurihin ko ang ngalan
ng Poon magpakailanman.

Pupurihin ko’t pasasalamatan ang Diyos araw-araw,
di ako titigil ng pasasalamat magpakailanman.
Dakila ang Poon, at karapat-dapat na siya’y purihin;
ang kadakilaan niya ay mahirap nating unawain.

Pupurihin ko ang ngalan
ng Poon magpakailanman.

Sa alinmang lahi, ang iyong ginawa ay papupurihan,
ihahayag nila ang mga gawa mong makapangyarihan.
Ang karangalan mo at pagkadakila’y ipamamalita,
at isasaysay ko ang mga gawa mo na kahanga-hanga.

Pupurihin ko ang ngalan
ng Poon magpakailanman.

Magpupuring lahat sa iyo, O Poon, ang iyong nilalang;
lahat mong nilikha ay pupurihin ka’t pasasalamatan.
Babanggitin nilang tunay na dakila ang ‘yong kaharian,
at ibabalitang tunay kang dakila’t makapangyarihan.

Pupurihin ko ang ngalan
ng Poon magpakailanman.

ALELUYA
Marcos 9, 6

Aleluya! Aleluya!
Nagsalita ang D’yos Ama:
“Ang Anak kong sinisinta
ay narito, dinggin n’yo s’ya!”
Aleluya! Aleluya!

MABUTING BALITA
Marcos 9, 2-13

Ang Mabuting Balita ng Panginoon ayon kay San Marcos

Noong panahong iyon, umakyat si Hesus sa isang mataas na bundok. Wala siyang isinama kundi sina Pedro, Santiago at Juan. Samantalang sila’y naroon, nakita nilang nagbagong-anyo si Hesus, nagningning ang kanyang kasuutan na naging puting-puti, anupat walang sinumang makapagpapaputi nang gayun. At nakita ng tatlong alagad si Moises at si Elias, na nakikipag-usap kay Hesus. Sinabi ni Pedro kay Hesus, “Guro, mabuti pa’y dumito na tayo. Gagawa po kami ng tatlong kubol: isa sa inyo, isa kay Moises at isa kay Elias.” Hindi nalalaman ni Pedro ang kanyang sinasabi sapagkat masyado ang takot niya at ng kanyang mga kasama. At nililiman sila ng isang alapaap at mula rito’y may tinig na nagsabi, “Ito ang minamahal kong Anak. Pakinggan ninyo siya!” Pagdaka, tumingin ang mga alagad sa paligid nila at nakitang wala na silang kasama roon kundi si Hesus.

Habang bumababa sila sa bundok ay mahigpit na itinagubilin sa kanila ni Hesus: “Huwag ninyong sasabihin kaninuman ang inyong nakita hangga’t hindi muling nabubuhay ang Anak ng Tao.” Sinunod nila ang tagubiling ito, ngunit sila-sila’y nagtanungan kung ano ang kahulugan ng sinabi niyang muling pagkabuhay. At tinanong nila si Hesus, “Bakit po sinasabi ng mga eskriba na dapat munang pumarito si Elias?” Tumugon siya, “Paririto nga si Elias upang ihanda ang lahat ng bagay. Kung gayo’y bakit sinasabi ng Kasulatan na ang Anak ng Tao’y hahamakin at magtitiis ng maraming hirap? Sinasabi ko sa inyo na pumarito na si Elias, at ginawa sa kanya ng mga tao ang gusto nila, ayon sa sinasabi ng Kasulatan tungkol sa kanya.”

Ang Mabuting Balita ng Panginoon.

PANALANGIN NG BAYAN
Ikaanim na Linggo sa Karaniwang Panahon
Sabado

Nagbagong-anyo ang ating Tagapagligtas sa harap nina Pedro, Jaime, at Juan sa itaas ng bundok, at nakita nila ang kaluwalhatian ng Diyos. Halina at ating hilingin sa Diyos na pakinggan ang ating panalangin.

Panginoon, dinggin Mo ang aming panalangin.
o kaya
Ama, punuin Mo kami ng Iyong kaluwalhatian.

Ang mga pinuno ng ating Simbahan sa pamamagitan ng kanilang pagpapaliwanag at paggabay, nawa’y akayin tao sa kaluwalhatian ng makalangit na tahanan, manalangin tayo sa Panginoon.

Tayo nawa’y gawing laging mulat sa tuwinang presensya at luwalhati ng Diyos sa pagbabagong-anyo ni Jesus, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang lahat ng tao nawa’y asamin ang makapiling ang Diyos, kasama si Maria at lahat ng banal sa Langit, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga nagdurusa ng pagkakasakit nawa’y ang nagbagong-anyong si Kristo ang maging kanilang tanda ng kalakasan ng kalooban, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang ating mga mahal na yumao nawa’y masiyahan sa banal na pagkakita sa banal na kaluwalhatian ng Diyos, manalangin tayo sa Panginoon.

Makalangit na Ama, palalimin mo ang aming mga pananampalataya habang naglalakbay kami sa mahirap na sandali ng aming buhay. Tulungan mo kaming makilala ang iyong presensya sa mga taong nakakasalamuha namin, at makita na ang iyong kamay ang gumagalaw sa bawat sandali. Hinihiling namin ito sa pamamagitan ni Kristong aming Panginoon. Amen.

 

LEGALISTIC

 5,541 total reads

Gospel Reading for October 26, 2026 – Luke 13: 10-17

LEGALISTIC

Jesus was teaching in a synagogue on the sabbath. And a woman was there who for eighteen years had been crippled by a spirit; she was bent over, completely incapable of standing erect. When Jesus saw her, he called to her and said, “Woman, you are set free of your infirmity.” He laid his hands on her, and she at once stood up straight and glorified God. But the leader of the synagogue, indignant that Jesus had cured on the sabbath, said to the crowd in reply, “There are six days when work should be done. Come on those days to be cured, not on the sabbath day.” The Lord said to him in reply, “Hypocrites! Does not each one of you on the sabbath untie his ox or his ass from the manger and lead it out for watering. This daughter of Abraham, whom Satan has bound for eighteen years now, ought she not to have been set free on the sabbath day from this bondage?” When he said this, all his adversaries were humiliated; and the whole crowd rejoiced at all the splendid deeds done by him.

————

How absurd it is to think that healing people is work that is prohibited on the Sabbath! Imagine if, these days, doctors were not allowed to treat patients on Sundays. How many lives would be lost? Surely, God would not want the lives he has given to be lost.

The Sabbath Day, the Day of the Lord, which Christians now celebrate on Sunday, is a day of REJOICING and PRAISING God for all the wonderful things he has done for us during the past week. How can we rejoice and praise God when we know that there are people around us who are in need of his healing grace?

The Laws of God are all based on LOVE, and love can never be LEGALISTIC. Like every other day of the week, the Lord’s Day is not exempt from acts of love and compassion. Just as God is full of mercy and compassion, we, who are made in his image and likeness, are expected to be merciful and compassionate as well.

Lord Jesus, make our hearts like unto thine!

IKAW PALA ANG MISYON NIYA SA LUPA

 8,166 total reads

Isang tula tungkol sa pag-ibig, pagkawala, at pananampalataya

Bakit nga ba, Panginoon,
sa dami ng taong maaari naming makilala,
may mga pusong sa sandaling dumating sa aming buhay
ay nagiging tahanan,
ngunit hindi pala maaaring manatili
hanggang sa huling pahina?

Bakit ang taong nagturo sa aming magmahal,
ang taong yumakap sa aming mga kahinaan,
ang taong tumingin sa amin nang may paniniwala
kahit ang sarili namin ay hindi na makita ang aming halaga,
ay siya pang taong kailangan naming matutuhang pakawalan?

Ang daya naman yata ng buhay, Panginoon.

May mga taong dumarating
nang hindi natin hinihiling,
ngunit sila pala ang sagot
sa mga panalanging hindi natin masambit.

May mga taong nagsisimula bilang kapitbahay,
nagiging kaklase,
hanggang sa maging kasintahang
kasama nating mangarap sa hinaharap.

At bago natin mamalayan,
sila na pala ang tahanang
ayaw na nating iwanan.

Gaya nina Romeo at Keyne.

Mahigit siyam na taong pag-ibig,
mga pangarap na unti-unting binuo,
mga alaalang naging saksi
sa dalawang pusong piniling manatili.

Sa mundong minsang nagparamdam kay Romeo
na wala siyang halaga,
dumating si Keyne upang ipaalala
na hindi kailangang maging dakila
upang maging karapat-dapat mahalin.

Minsan, sapat nang may isang taong magsabi:
“Narito ako. Nakikita kita. Mahalaga ka.”

At sa payak na mga salitang iyon,
may pusong muling natutong mabuhay.

Ngunit bakit, Panginoon?

Bakit may mga kuwentong
habang tumatagal ay lalong gumaganda,
ngunit sa gitna ng kanilang pamumulaklak
ay biglang tinatapos ng kamatayan?

Bakit ang mga pangarap na sabay na binuo
ay kailangang ipagpatuloy ng isang tao na lamang?

Bakit may mga pangakong
hindi naman kusang binitiwan,
ngunit hindi na rin kayang tuparin
dahil ang isa ay nauna nang lumisan?

Noong 2021,
may isang pusong kailangang matutong mamuhay
sa mundong wala na ang isa pang tibok
na dati nitong tinatawag na tahanan.

At marahil,
walang salitang sapat upang ilarawan
ang katahimikang iniwan ng isang taong
dating bahagi ng bawat bukas.

Sapagkat ang pagluluksa
ay hindi lamang pag-iyak sa mga nawala.

Ito rin ay ang biglang paglingon
dahil may nais kang ibalita sa kaniya,
ang pagngiti sa isang alaala
bago muling masaktan,
ang paghahanap sa isang tinig
sa gitna ng katahimikan.

Ito ang pagpapatuloy ng buhay
habang may bahagi ng puso
na nananatiling nakaupo
sa tabi ng isang bakanteng upuan.

At dito natin nauunawaan,
na ang paghilom ay hindi palaging paglimot.

Minsan, ang paghilom
ay ang matutong ngumiti nang hindi nagkakasala,
ang muling mangarap nang hindi itinatatwa ang nakaraan,
ang tanggapin na maaari kang magpatuloy
nang hindi kailangang burahin
ang taong minsang naging buong mundo mo.

Sapagkat hindi naman itinuturo ng Simbahan
na kailangang kalimutan ang mga yumao
upang magpatuloy sa pananampalataya.

Itinuturo nitong ang kamatayan
ay hindi ang huling salita.

Sa paanan ng krus,
nakita rin ni Maria ang kaniyang Anak na nagdurusa.
At sa libingan ni Lazaro,
lumuha rin si Hesus.

Kaya sino tayo upang ikahiya ang pag-iyak?
Sino tayo upang sabihing kulang ang pananampalataya
ng isang taong hindi pa rin makaahon
sa bigat ng kaniyang pangungulila?

Maging ang Panginoon ay lumuha.

Sapagkat ang tunay na pag-ibig
ay hindi nagiging manhid sa pagkawala.
At ang pananampalataya
ay hindi nangangahulugang hindi na tayo masasaktan.

Ang pananampalataya
ay ang pagkapit sa Diyos
kahit wala tayong mahanap na sagot,
kahit ang panalangin ay nauuwi sa mga luha,
kahit ang tanging nasasambit natin
ay ang paulit-ulit na tanong na:

“Panginoon, bakit siya?”

At marahil,
hindi lahat ng bakit
ay masasagot natin habang tayo’y nabubuhay.

Hindi natin laging mauunawaan
kung bakit may mga buhay na maagang nagtatapos,
kung bakit may mga pag-ibig na napuputol
sa panahong marami pa sanang maaaring mangyari.

Ngunit sa gitna ng mga tanong,
may isang katotohanang hindi dapat mawala:

Ang halaga ng isang buhay
ay hindi nasusukat sa haba nito,
kundi sa pag-ibig na naibahagi nito.

At kung may isang pusong natutong maniwala sa sarili
dahil minahal siya ng isa pang puso,
kung may isang taong muling natutong mangarap
dahil may naniwala sa kaniya,
kung may isang buhay na naging mas makabuluhan
dahil sa presensiya ng isang minamahal—

masasabi bang walang saysay ang lahat?

Hindi.

Sapagkat may mga taong
hindi man nanatili hanggang sa ating pagtanda,
ay may iniwang kabutihang
magpapatuloy sa ating pagkatao.

May mga pag-ibig na hindi na maipagpapatuloy
sa paraang dati nating pinangarap,
ngunit maaari pa ring maging dahilan
upang tayo’y maging mas mabuting tao.

At marahil, Romeo,
sa paglingon mo sa mga taon
na kasama mo si Keyne,
unti-unti mong makikita
na hindi lamang siya bahagi ng iyong nakaraan.

Bahagi rin siya ng taong ikaw ay naging.

Ngunit sa lahat ng ito,
may isang bagay na hindi natin dapat ipagpalagay:
na nawala si Keyne dahil kailangan kang turuan ng Diyos
ng isang aral tungkol sa pag-ibig.

Hindi natin kailangang tawaging mabuti ang kamatayan
upang makakita ng kabutihang
patuloy na umuusbong sa gitna ng dalamhati.

Hindi kailangang sabihing ginusto ng Diyos ang iyong sakit
upang maniwalang hindi ka Niya iniiwan
habang dinadala mo ito.

Sapagkat ang Diyos na ating pinananaligan
ay hindi lamang Diyos ng mga sagot.

Siya rin ang Diyos na sumasama
sa mga taong walang mahanap na paliwanag,
ang Diyos na nakikinig sa mga panalanging
hindi na kayang buuin ng mga labi,
ang Diyos na nananatili
kahit ang puso ay pagod nang umasa.

At kung isang araw ay muli kang ngumiti,
hindi nangangahulugang nakalimutan mo na siya.

Kung muli kang umibig,
hindi nangangahulugang ipinagkanulo mo ang nakaraan.

Kung dumating ang araw na kaya mo nang alalahanin siya
nang mas nangingibabaw ang pasasalamat kaysa sakit,
hindi nangangahulugang lumiit ang pagmamahal mo.

Nangangahulugan lamang iyon
na unti-unti mong natututuhang dalhin
ang isang pag-ibig na hindi na kayang yakapin,
ngunit hindi kailangang itatwa.

At sa huling sandali ng ating mga tanong,
marahil ay hindi natin kailangang malaman
kung bakit naging maikli ang kanilang panahon.

Marahil, ang maaari lamang nating gawin
ay ipagkatiwala sa Diyos
ang mga bagay na hindi natin kayang baguhin.

Ipanalangin ang yumao.
Alagaan ang mga alaalang nagturo sa atin ng kabutihan.
At ipagpatuloy ang buhay
nang may pusong marunong magmahal.

Sapagkat ang pag-asa ng Kristiyano
ay hindi lamang ang maniwalang may dahilan ang bawat sakit.

Ito ay ang maniwalang
kahit ang kamatayan ay hindi makapaghihiwalay
sa pag-ibig ng Diyos
sa mga taong kumakapit sa Kaniya.

At kung sakaling dumating ang araw
na magkita silang muli sa piling ng Panginoon,
iyon ay hindi dahil kaya nating ipaliwanag
ang lahat ng nangyari sa mundong ito.

Kundi dahil nananalig tayo
sa pangakong mas dakila sa ating pangungulila:
na kay Kristo,
ang kamatayan ay hindi wakas,
at ang pag-ibig ay hindi nauuwi
sa isang libingang walang pag-asa.

Kaya ngayon,
kung tatanungin kung bakit siya dumating
at kung bakit kinailangang lumisan,
marahil ay mananatiling tahimik
ang langit sa ating mga katanungan.

Ngunit sa bawat kabutihang iniwan niya,
sa bawat pusong natuto niyang mahalin,
sa bawat buhay na nabago ng kaniyang presensiya,
may isang bagay na hindi na maikakaila:

May mga taong hindi natin nakasama habambuhay,
ngunit ang pag-ibig na itinanim nila
ay patuloy na nabubuhay
sa mga pusong kanilang binago.

At marahil, sa pagbabalik-tanaw ni Romeo
sa lahat ng kanilang pinagsamahan,
sa bawat alaala, sa bawat luha, sa bawat pasasalamat,
ang mga salitang ito
ang pinakamalapit na sagot na maibibigay ng puso:

“Keyne, hindi ko man naunawaan
kung bakit kinailangang maging ganito ang ating kuwento,
salamat dahil sa panahong ipinahiram sa atin,
ipinaramdam mong karapat-dapat akong mahalin.”

At sa Diyos, na nakaaalam
ng mga kuwentong hindi natin kayang tapusin,
ipagkakatiwala niya ang natitirang mga pahina.

Dahil ang buhay ay hindi laging patas.
Ang pamamaalam ay hindi laging nauunawaan.
At ang pag-ibig ay hindi laging nagtatapos
sa paraang ating ipinagdarasal.

Ngunit hangga’t may pananampalataya,
hangga’t may pag-asang nakaugat kay Kristo,
at hangga’t may pag-ibig na patuloy na nagbubunga ng kabutihan—

may dahilan pa upang magpatuloy.

Hindi dahil hindi na masakit.
Kundi dahil kahit masakit,
may pag-ibig pang dapat dalhin,
may buhay pang dapat yakapin,
at may Diyos na hindi tayo iniiwan
kahit ang puso natin
ay hindi pa handang magpaalam.

THE SCHOOL BAN ON CELLPHONES AND THE REVOLUTION OF HIGH SCHOOL STUDENTS IN FRANCE

 7,425 total reads

I’ve just watched a video in French. A lady high school teacher proposed a hypothesis about the connection of the total school ban on cellphones to the high school students’ uprising in France. She made a lot of sense to me. She said:

“We have forgotten to discuss one element in this high school student mobilization—an element that is central to the lives of teenagers, and indeed to everyone’s lives: the mobile phone.”

“The law of August 24 extended the ban on mobile phones during school hours to high schools. It is no longer simply a matter of ‘no phones during class.’ It has become ‘no phones anywhere on school premises’—not in the courtyard, not in the corridors, not in the cafeteria. Phones must be switched to airplane mode.”

“And then, just one month later, this high school student movement erupted, denouncing the shortage of substitute teachers, dilapidated school buildings, anxiety over Parcoursup—the university admissions system—and excessively long school days.

Coincidence? I don’t think so.”

“Now, I am not saying that mobile phones are the cause of the movement. And I am certainly not suggesting that students are setting garbage bins on fire because someone confiscated their TikTok. In fact, I am suggesting quite the opposite.”

“My hypothesis is that the mobile phone ban was the invisible trigger of this anger. What do I mean?”

“We know from scientific research what happens when adolescents who are heavily dependent on their smartphones are suddenly deprived of them. It resembles a withdrawal syndrome. And you don’t need to be a neurologist to understand this. Just observe what happens at home when you confiscate your teenager’s phone.”

“What fascinates me is the coincidence. We have just taken away from an entire generation the object around which they have organized practically their entire social lives.”

“Those born between 2008 and 2011 are the first generation to have been suddenly subjected to eight hours of disconnection every day—something that we adults would probably be quite incapable of imposing on ourselves.”

“And what did they do? They raised their heads. And they saw the condition of their schools. They noticed the filthy toilets, the absent teachers, the endless school days. The gaps in their class schedules suddenly became eternities without screens.”

“We wanted them to put down their phones. And they did. They started talking to one another between classes. And they discovered that they all agreed: what was happening around them was scandalous.”

“And this is precisely what a teacher from Seine-Saint-Denis describes this morning in an article published on the website Le Grand Continent:

“When my students lifted their eyes from their phones, they became noisy again. And they discovered that we had prepared an unbearable world for them.”

“And what if the mobile phone was not the instrument of their rebellion, but rather the very thing that had prevented that rebellion from happening earlier? That is my hypothesis. The high school students taking to the streets represent a generation that is beginning to reconnect with itself.”

Veritas Editorial

Picture of Rev. Fr. Anton CT Pascual

Rev. Fr. Anton CT Pascual

MADALDAL KULANG SA GAWA

 104,548 total reads

 104,548 total reads Kapanalig, magaling itong si Department of Interior and Local Government secretary Jonvic Remulla. Sa press release lalu na sa pagsasalita sa media, magaling

Read More »

MAY MAPAPARUSAHAN KAYA?

 189,916 total reads

 189,916 total reads Kapanalig, taon-taon kapag isinumite ng Office of the President sa pamamagitan ng Department of Budget and Management sa Kongreso ang panukalang National Expenditure

Read More »

Troublemaker

 236,652 total reads

 236,652 total reads Mga Kapanalig, nang tanungin ang kanyang opinyon tungkol sa umano’y pagtanggap ng pera mula sa China at Hong Kong ng isang kompanyang iniuugnay

Read More »

Hindi sapat ang balde

 284,524 total reads

 284,524 total reads Mga Kapanalig, bumili na raw tayo ng mga timba, balde, at iba pang imbakan ng tubig bilang paghahanda sa paparating na Super El

Read More »

Hindi punchline ang mga taong may kapansanan

 383,219 total reads

 383,219 total reads Mga Kapanalig, hindi nakatutuwang pagtawanan ang mga taong may kapansanan o persons with disability. Siguradong narinig na ninyo ang tungkol sa episode ng

Read More »

Watch Live

RELATED TOPICS

Huwebes, Oktubre 29, 2026

 204 total reads

 204 total reads Huwebes ng Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) Efeso 6, 10-20 Salmo 143, 1. 2. 9-10 Ang Poon ay papurihan, siya ang aking

Read More »

Miyerkules, Oktubre 28, 2026

 4,138 total reads

 4,138 total reads Kapistahan nina Apostol San Simon at San Judas Efeso 2, 19-22 Salmo 18, 2-3. 4-5 Laganap na sa daigdig ang kanilang mga tinig.

Read More »

Martes, Oktubre 27, 2026

 6,125 total reads

 6,125 total reads Martes ng Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) Efeso 5, 21-33 Salmo 127, 1-2. 3, 4-5 Mapalad ang sumusunod na taong may takot

Read More »

Lunes, Oktubre 26, 2026

 7,908 total reads

 7,908 total reads Lunes ng Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) Efeso 4, 32 – 5, 8 Salmo 1, 1-2. 3. 4 at 6 Lahat kayong

Read More »

Linggo, Oktubre 25, 2026

 7,538 total reads

 7,538 total reads Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) Exodo 22, 20-26 Salmo 17, 2-3a 3bk-4. 47 at 51ab Poong aking kalakasan, iniibig kitang tunay. 1

Read More »

SUPPORT OUR MISSION

BECOME A KAPANALIG MEMBER AND EUCHARISTIC ADVOCATE!

CATHOLINK

THE PHILIPPINES CATHOLIC CHURCH ONLINE DIRECTORIES

Scroll to Top