Linggo, Oktubre 27, 2024

SHARE THE TRUTH

 3,898 total reads

Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (B)

Jeremias 31, 7-9
Salmo 125, 1-2ab. 2kd-3. 4-5. 6

Gawa ng D’yos ay dakila
kaya tayo’y natutuwa.

Hebreo 5, 1-6
Marcos 10, 46-52

Thirtieth Sunday in Ordinary Time (Green)
Prison Awareness Sunday

UNANG PAGBASA
Jeremias 31, 7-9

Pagbasa mula sa aklat ni propeta Jeremias

Ito ang sinasabi ng Panginoon:
“Umawit kayo sa kagalakan alang-alang kay Jacob,
ipagbunyi ninyo ang pinakadakilang bansa;
magpuri kayo at inyong ipahayag na iniligtas ng Panginoon ang kanyang bayan, ang mga nalabi sa Israel.
Narito, sila’y ibabalik ko mula sa hilaga;
titipunin ko sila mula sa mga sulok ng sanlibutan,
kasama ang mga bulag at mga pilay, ang mga inang may pasusuhin,
pati yaong malapit nang manganak; sila’y talagang napakarami!
Uuwi silang nag-iiyakan habang daan, nananalangin samantalang inaakay ko.
Dadalhin ko sila sa mga bukal ng tubig, pararaanin sa maayos na landas upang hindi sila madapa.
Pagkat ang Israel ay para kong anak, at si Efraim ang aking panganay.”

Ang Salita ng Diyos.

SALMONG TUGUNAN
Salmo 125, 1-2ab. 2kd-3. 4-5. 6

Gawa ng D’yos ay dakila
kaya tayo’y natutuwa.

Nang lingapin tayo ng Diyos at sa Sion ay ibalik,
ang nangyaring kasaysaya’y parang isang panaginip.
Lahat tayo ay natuwa, masasayang nagsiawit.

Gawa ng D’yos ay dakila
kaya tayo’y natutuwa.

Ang sabi ng mga bansang nagmamasid sa paligid,
“Ang ginawa ng Diyos nila ay dakila, anong rikit!”
Dakila ngang masasabi, pambihira ang ginawa,
kaya naman kami ngayon, kagalaka’y di kawasa!

Gawa ng D’yos ay dakila
kaya tayo’y natutuwa.

Kung paanong inuulan yaong mga tuyong batis,
sa sariling bayan namin, kami, Poon, ay ibalik.
Silang mga nagbubukid na nagtanim na may luha,
bayaan mo na mag-aning masasaya’t natutuwa.

Gawa ng D’yos ay dakila
kaya tayo’y natutuwa.

Yaong mga nagsihayong dala’y binhi’t nananangis,
ay aawit na may galak, dala’y ani pagbalik!

Gawa ng D’yos ay dakila
kaya tayo’y natutuwa.

IKALAWANG PAGBASA
Hebreo 5, 1-6

Pagbasa mula sa sulat sa mga Hebreo

Ang bawat dakilang saserdote’y pinili sa mga tao at itinalagang maglingkod sa Diyos para sa kanila upang maghandog ng mga kaloob at mga hain dahil sa mga kasalanan. Mahinahon niyang napapakitunguhan ang mga mangmang at naliligaw ng landas, sapagkat siya’y mahina rin. At dahil sa kanyang kahinaan, kinakailangang siya’y maghandog ng hain, hindi lamang para sa kasalanan ng mga tao kundi para sa kasalanan din niya. Ang karangalan ng pagiging dakilang saserdote ay hindi maaaring kamtan ninuman sa kanyang sariling kagustuhan. Ang Diyos ang humihirang sa kanya, tulad ng pagkahirang kay Aaron.

Gayun din naman, hindi si Kristo ang nagtaas ng kanyang sarili sa pagiging dakilang saserdote. Siya’y hinirang ng Diyos na nagsabi sa kanya,
“Ikaw ang aking Anak,
Ako ang iyong Ama.”
Sinasabi rin niya sa ibang bahagi ng Kasulatan,
“Ikaw ay saserdote magpakailanman
Ayon sa pagkasaserdote ni Melkisedec.”

Ang Salita ng Diyos.

ALELUYA
2 Timoteo 1, 10

Aleluya! Aleluya!
Si Kristo ay nagtagumpay
nalupig ang kamatayan
nagningning ang pagkabuhay.
Aleluya! Aleluya!

MABUTING BALITA
Marcos 10, 46-52

Ang Mabuting Balita ng Panginoon ayon kay San Marcos

Noong panahong iyon, dumating si Hesus sa Jerico, kasama ang kanyang mga alagad at marami pang iba. Nang umaalis na sila roon, may naraanan silang isang bulag na nakaupo sa tabi ng daan at namamalimos. Siya’y si Bartimeo, anak ni Timeo. Nang marinig niyang naroon si Hesus na taga-Nazaret, sumigaw siya ng ganito: “Hesus, Anak ni David, mahabag po kayo sa akin!” Pinagsabihan siya ng mga tao at pinatatahimik, ngunit lalo pa siyang nagsisigaw, “Anak ni David, mahabag po kayo sa akin!” Tumigil si Hesus at kanyang sinabi, “Tawagin ninyo siya.” At tinawag nga nila ang bulag. “Lakasan mo ang iyong loob,” sabi nila. “Tumindig ka. Ipinatatawag ka niya.” Iniwaksi niya ang kanyang balabal, paluksong tumayo at lumapit kay Hesus. “Ano ang ibig mong gawin ko sa iyo?” tanong sa kanya ni Hesus. Sumagot ang bulag, “Guro ibig ko po sanang makakita.” Sinabi ni Hesus, “Humayo ka; magaling ka na dahil sa iyong pananalig.” Noon di’y nakakita siya, at sumunod kay Hesus.

Ang Mabuting Balita ng Panginoon.

PANALANGIN NG BAYAN
Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (B)

Mga kapatid, si Hesus ay nagpakita ng matinding awa at habag sa mga makasalanan at mahihirap. Kung kaya ating ipagdasal na tayo rin, tulad ni Bartimeo, ay gumaling sa ating pagkabulag at kawalan ng malasakit sa mga dukha, lalo na sa ating mga kapatid na nakakulong. Ang ating itutugon ay:

Panginoon ng Liwanag, Pagalingin Mo kami!

Para sa Simbahan. Gabayan po Ninyo si Papa Francisco, mga Obispo, pari, at inilaan bilang instrumento ng Iyong pag-ibig. Nawa’y tulungan nila ang aming mga kapatid na nakabilanggo at mga pinagkaitan ng kalayaan na maging imahe ng Panginoon. Manalangin tayo sa Panginoon!

Dalangin namin na ang mga wtoridad ng BJMP, BUCOR, mga gobernador, at mga tagapangasiwa ng piitan ay maging mahabagin sa mga PDL, maglingkod nang may malasakit, at gumawa ng mas mabuting hakbang para sa kanilang kapakanan. Manalangin tayo sa Panginoon!

Para sa Jail and Prison Chaplains at Volunteers in Prison Service (VIPS) sa buong bansa, hinihiling namin ang inyong patnubay at proteksyon sa kanilang paglilingkod sa PDL at kanilang pamilya, upang maging instrumento ng reporma at muling pagbabalik sa lipunan. Manalangin tayo sa Panginoon.

Para sa mga PDL, nakulong, at pinatawad: Nabubuhay sila sa maraming hirap. Panginoon, ikaw ay inusig na inosente; ibuhos Mo ang iyong awa upang sila’y aliwin, magbago, at maghanda sa kalayaan. Pagpalain ang kanilang pagkakasundo. Manalangin tayo sa Panginoon!

Para sa mga nasa kulungan na namatay sa huling pandemya. Tinawag mo sila mula sa sakit ng pagkakulong. Idinadalangin namin ang mga bilanggo na ito, na bigyan mo sila ng maawaing paghatol at walang hanggang kapahingahan at gantimpala. Manalangin tayo sa Panginoon!

Ipagdasal natin ang ating pansariling hangarin. (Saglit na katahimikan.) Manalangin tayo sa Panginoon!

Amang mapagmahal, alam namin na ikaw ay nalulugod kapag kami ay bumabaling sa iyo. Hipuin mo at pagalingin ang aming mga kapatid na bilanggo at tulungan silang mamuhay ng bagong buhay, sa pamamagitan ni Kristo, aming Panginoon. Amen!

LEGALISTIC

 3,349 total reads

Gospel Reading for October 26, 2026 – Luke 13: 10-17

LEGALISTIC

Jesus was teaching in a synagogue on the sabbath. And a woman was there who for eighteen years had been crippled by a spirit; she was bent over, completely incapable of standing erect. When Jesus saw her, he called to her and said, “Woman, you are set free of your infirmity.” He laid his hands on her, and she at once stood up straight and glorified God. But the leader of the synagogue, indignant that Jesus had cured on the sabbath, said to the crowd in reply, “There are six days when work should be done. Come on those days to be cured, not on the sabbath day.” The Lord said to him in reply, “Hypocrites! Does not each one of you on the sabbath untie his ox or his ass from the manger and lead it out for watering. This daughter of Abraham, whom Satan has bound for eighteen years now, ought she not to have been set free on the sabbath day from this bondage?” When he said this, all his adversaries were humiliated; and the whole crowd rejoiced at all the splendid deeds done by him.

————

How absurd it is to think that healing people is work that is prohibited on the Sabbath! Imagine if, these days, doctors were not allowed to treat patients on Sundays. How many lives would be lost? Surely, God would not want the lives he has given to be lost.

The Sabbath Day, the Day of the Lord, which Christians now celebrate on Sunday, is a day of REJOICING and PRAISING God for all the wonderful things he has done for us during the past week. How can we rejoice and praise God when we know that there are people around us who are in need of his healing grace?

The Laws of God are all based on LOVE, and love can never be LEGALISTIC. Like every other day of the week, the Lord’s Day is not exempt from acts of love and compassion. Just as God is full of mercy and compassion, we, who are made in his image and likeness, are expected to be merciful and compassionate as well.

Lord Jesus, make our hearts like unto thine!

IKAW PALA ANG MISYON NIYA SA LUPA

 6,221 total reads

Isang tula tungkol sa pag-ibig, pagkawala, at pananampalataya

Bakit nga ba, Panginoon,
sa dami ng taong maaari naming makilala,
may mga pusong sa sandaling dumating sa aming buhay
ay nagiging tahanan,
ngunit hindi pala maaaring manatili
hanggang sa huling pahina?

Bakit ang taong nagturo sa aming magmahal,
ang taong yumakap sa aming mga kahinaan,
ang taong tumingin sa amin nang may paniniwala
kahit ang sarili namin ay hindi na makita ang aming halaga,
ay siya pang taong kailangan naming matutuhang pakawalan?

Ang daya naman yata ng buhay, Panginoon.

May mga taong dumarating
nang hindi natin hinihiling,
ngunit sila pala ang sagot
sa mga panalanging hindi natin masambit.

May mga taong nagsisimula bilang kapitbahay,
nagiging kaklase,
hanggang sa maging kasintahang
kasama nating mangarap sa hinaharap.

At bago natin mamalayan,
sila na pala ang tahanang
ayaw na nating iwanan.

Gaya nina Romeo at Keyne.

Mahigit siyam na taong pag-ibig,
mga pangarap na unti-unting binuo,
mga alaalang naging saksi
sa dalawang pusong piniling manatili.

Sa mundong minsang nagparamdam kay Romeo
na wala siyang halaga,
dumating si Keyne upang ipaalala
na hindi kailangang maging dakila
upang maging karapat-dapat mahalin.

Minsan, sapat nang may isang taong magsabi:
“Narito ako. Nakikita kita. Mahalaga ka.”

At sa payak na mga salitang iyon,
may pusong muling natutong mabuhay.

Ngunit bakit, Panginoon?

Bakit may mga kuwentong
habang tumatagal ay lalong gumaganda,
ngunit sa gitna ng kanilang pamumulaklak
ay biglang tinatapos ng kamatayan?

Bakit ang mga pangarap na sabay na binuo
ay kailangang ipagpatuloy ng isang tao na lamang?

Bakit may mga pangakong
hindi naman kusang binitiwan,
ngunit hindi na rin kayang tuparin
dahil ang isa ay nauna nang lumisan?

Noong 2021,
may isang pusong kailangang matutong mamuhay
sa mundong wala na ang isa pang tibok
na dati nitong tinatawag na tahanan.

At marahil,
walang salitang sapat upang ilarawan
ang katahimikang iniwan ng isang taong
dating bahagi ng bawat bukas.

Sapagkat ang pagluluksa
ay hindi lamang pag-iyak sa mga nawala.

Ito rin ay ang biglang paglingon
dahil may nais kang ibalita sa kaniya,
ang pagngiti sa isang alaala
bago muling masaktan,
ang paghahanap sa isang tinig
sa gitna ng katahimikan.

Ito ang pagpapatuloy ng buhay
habang may bahagi ng puso
na nananatiling nakaupo
sa tabi ng isang bakanteng upuan.

At dito natin nauunawaan,
na ang paghilom ay hindi palaging paglimot.

Minsan, ang paghilom
ay ang matutong ngumiti nang hindi nagkakasala,
ang muling mangarap nang hindi itinatatwa ang nakaraan,
ang tanggapin na maaari kang magpatuloy
nang hindi kailangang burahin
ang taong minsang naging buong mundo mo.

Sapagkat hindi naman itinuturo ng Simbahan
na kailangang kalimutan ang mga yumao
upang magpatuloy sa pananampalataya.

Itinuturo nitong ang kamatayan
ay hindi ang huling salita.

Sa paanan ng krus,
nakita rin ni Maria ang kaniyang Anak na nagdurusa.
At sa libingan ni Lazaro,
lumuha rin si Hesus.

Kaya sino tayo upang ikahiya ang pag-iyak?
Sino tayo upang sabihing kulang ang pananampalataya
ng isang taong hindi pa rin makaahon
sa bigat ng kaniyang pangungulila?

Maging ang Panginoon ay lumuha.

Sapagkat ang tunay na pag-ibig
ay hindi nagiging manhid sa pagkawala.
At ang pananampalataya
ay hindi nangangahulugang hindi na tayo masasaktan.

Ang pananampalataya
ay ang pagkapit sa Diyos
kahit wala tayong mahanap na sagot,
kahit ang panalangin ay nauuwi sa mga luha,
kahit ang tanging nasasambit natin
ay ang paulit-ulit na tanong na:

“Panginoon, bakit siya?”

At marahil,
hindi lahat ng bakit
ay masasagot natin habang tayo’y nabubuhay.

Hindi natin laging mauunawaan
kung bakit may mga buhay na maagang nagtatapos,
kung bakit may mga pag-ibig na napuputol
sa panahong marami pa sanang maaaring mangyari.

Ngunit sa gitna ng mga tanong,
may isang katotohanang hindi dapat mawala:

Ang halaga ng isang buhay
ay hindi nasusukat sa haba nito,
kundi sa pag-ibig na naibahagi nito.

At kung may isang pusong natutong maniwala sa sarili
dahil minahal siya ng isa pang puso,
kung may isang taong muling natutong mangarap
dahil may naniwala sa kaniya,
kung may isang buhay na naging mas makabuluhan
dahil sa presensiya ng isang minamahal—

masasabi bang walang saysay ang lahat?

Hindi.

Sapagkat may mga taong
hindi man nanatili hanggang sa ating pagtanda,
ay may iniwang kabutihang
magpapatuloy sa ating pagkatao.

May mga pag-ibig na hindi na maipagpapatuloy
sa paraang dati nating pinangarap,
ngunit maaari pa ring maging dahilan
upang tayo’y maging mas mabuting tao.

At marahil, Romeo,
sa paglingon mo sa mga taon
na kasama mo si Keyne,
unti-unti mong makikita
na hindi lamang siya bahagi ng iyong nakaraan.

Bahagi rin siya ng taong ikaw ay naging.

Ngunit sa lahat ng ito,
may isang bagay na hindi natin dapat ipagpalagay:
na nawala si Keyne dahil kailangan kang turuan ng Diyos
ng isang aral tungkol sa pag-ibig.

Hindi natin kailangang tawaging mabuti ang kamatayan
upang makakita ng kabutihang
patuloy na umuusbong sa gitna ng dalamhati.

Hindi kailangang sabihing ginusto ng Diyos ang iyong sakit
upang maniwalang hindi ka Niya iniiwan
habang dinadala mo ito.

Sapagkat ang Diyos na ating pinananaligan
ay hindi lamang Diyos ng mga sagot.

Siya rin ang Diyos na sumasama
sa mga taong walang mahanap na paliwanag,
ang Diyos na nakikinig sa mga panalanging
hindi na kayang buuin ng mga labi,
ang Diyos na nananatili
kahit ang puso ay pagod nang umasa.

At kung isang araw ay muli kang ngumiti,
hindi nangangahulugang nakalimutan mo na siya.

Kung muli kang umibig,
hindi nangangahulugang ipinagkanulo mo ang nakaraan.

Kung dumating ang araw na kaya mo nang alalahanin siya
nang mas nangingibabaw ang pasasalamat kaysa sakit,
hindi nangangahulugang lumiit ang pagmamahal mo.

Nangangahulugan lamang iyon
na unti-unti mong natututuhang dalhin
ang isang pag-ibig na hindi na kayang yakapin,
ngunit hindi kailangang itatwa.

At sa huling sandali ng ating mga tanong,
marahil ay hindi natin kailangang malaman
kung bakit naging maikli ang kanilang panahon.

Marahil, ang maaari lamang nating gawin
ay ipagkatiwala sa Diyos
ang mga bagay na hindi natin kayang baguhin.

Ipanalangin ang yumao.
Alagaan ang mga alaalang nagturo sa atin ng kabutihan.
At ipagpatuloy ang buhay
nang may pusong marunong magmahal.

Sapagkat ang pag-asa ng Kristiyano
ay hindi lamang ang maniwalang may dahilan ang bawat sakit.

Ito ay ang maniwalang
kahit ang kamatayan ay hindi makapaghihiwalay
sa pag-ibig ng Diyos
sa mga taong kumakapit sa Kaniya.

At kung sakaling dumating ang araw
na magkita silang muli sa piling ng Panginoon,
iyon ay hindi dahil kaya nating ipaliwanag
ang lahat ng nangyari sa mundong ito.

Kundi dahil nananalig tayo
sa pangakong mas dakila sa ating pangungulila:
na kay Kristo,
ang kamatayan ay hindi wakas,
at ang pag-ibig ay hindi nauuwi
sa isang libingang walang pag-asa.

Kaya ngayon,
kung tatanungin kung bakit siya dumating
at kung bakit kinailangang lumisan,
marahil ay mananatiling tahimik
ang langit sa ating mga katanungan.

Ngunit sa bawat kabutihang iniwan niya,
sa bawat pusong natuto niyang mahalin,
sa bawat buhay na nabago ng kaniyang presensiya,
may isang bagay na hindi na maikakaila:

May mga taong hindi natin nakasama habambuhay,
ngunit ang pag-ibig na itinanim nila
ay patuloy na nabubuhay
sa mga pusong kanilang binago.

At marahil, sa pagbabalik-tanaw ni Romeo
sa lahat ng kanilang pinagsamahan,
sa bawat alaala, sa bawat luha, sa bawat pasasalamat,
ang mga salitang ito
ang pinakamalapit na sagot na maibibigay ng puso:

“Keyne, hindi ko man naunawaan
kung bakit kinailangang maging ganito ang ating kuwento,
salamat dahil sa panahong ipinahiram sa atin,
ipinaramdam mong karapat-dapat akong mahalin.”

At sa Diyos, na nakaaalam
ng mga kuwentong hindi natin kayang tapusin,
ipagkakatiwala niya ang natitirang mga pahina.

Dahil ang buhay ay hindi laging patas.
Ang pamamaalam ay hindi laging nauunawaan.
At ang pag-ibig ay hindi laging nagtatapos
sa paraang ating ipinagdarasal.

Ngunit hangga’t may pananampalataya,
hangga’t may pag-asang nakaugat kay Kristo,
at hangga’t may pag-ibig na patuloy na nagbubunga ng kabutihan—

may dahilan pa upang magpatuloy.

Hindi dahil hindi na masakit.
Kundi dahil kahit masakit,
may pag-ibig pang dapat dalhin,
may buhay pang dapat yakapin,
at may Diyos na hindi tayo iniiwan
kahit ang puso natin
ay hindi pa handang magpaalam.

THE SCHOOL BAN ON CELLPHONES AND THE REVOLUTION OF HIGH SCHOOL STUDENTS IN FRANCE

 5,462 total reads

I’ve just watched a video in French. A lady high school teacher proposed a hypothesis about the connection of the total school ban on cellphones to the high school students’ uprising in France. She made a lot of sense to me. She said:

“We have forgotten to discuss one element in this high school student mobilization—an element that is central to the lives of teenagers, and indeed to everyone’s lives: the mobile phone.”

“The law of August 24 extended the ban on mobile phones during school hours to high schools. It is no longer simply a matter of ‘no phones during class.’ It has become ‘no phones anywhere on school premises’—not in the courtyard, not in the corridors, not in the cafeteria. Phones must be switched to airplane mode.”

“And then, just one month later, this high school student movement erupted, denouncing the shortage of substitute teachers, dilapidated school buildings, anxiety over Parcoursup—the university admissions system—and excessively long school days.

Coincidence? I don’t think so.”

“Now, I am not saying that mobile phones are the cause of the movement. And I am certainly not suggesting that students are setting garbage bins on fire because someone confiscated their TikTok. In fact, I am suggesting quite the opposite.”

“My hypothesis is that the mobile phone ban was the invisible trigger of this anger. What do I mean?”

“We know from scientific research what happens when adolescents who are heavily dependent on their smartphones are suddenly deprived of them. It resembles a withdrawal syndrome. And you don’t need to be a neurologist to understand this. Just observe what happens at home when you confiscate your teenager’s phone.”

“What fascinates me is the coincidence. We have just taken away from an entire generation the object around which they have organized practically their entire social lives.”

“Those born between 2008 and 2011 are the first generation to have been suddenly subjected to eight hours of disconnection every day—something that we adults would probably be quite incapable of imposing on ourselves.”

“And what did they do? They raised their heads. And they saw the condition of their schools. They noticed the filthy toilets, the absent teachers, the endless school days. The gaps in their class schedules suddenly became eternities without screens.”

“We wanted them to put down their phones. And they did. They started talking to one another between classes. And they discovered that they all agreed: what was happening around them was scandalous.”

“And this is precisely what a teacher from Seine-Saint-Denis describes this morning in an article published on the website Le Grand Continent:

“When my students lifted their eyes from their phones, they became noisy again. And they discovered that we had prepared an unbearable world for them.”

“And what if the mobile phone was not the instrument of their rebellion, but rather the very thing that had prevented that rebellion from happening earlier? That is my hypothesis. The high school students taking to the streets represent a generation that is beginning to reconnect with itself.”

Veritas Editorial

Picture of Rev. Fr. Anton CT Pascual

Rev. Fr. Anton CT Pascual

MADALDAL KULANG SA GAWA

 92,673 total reads

 92,673 total reads Kapanalig, magaling itong si Department of Interior and Local Government secretary Jonvic Remulla. Sa press release lalu na sa pagsasalita sa media, magaling

Read More »

MAY MAPAPARUSAHAN KAYA?

 178,039 total reads

 178,039 total reads Kapanalig, taon-taon kapag isinumite ng Office of the President sa pamamagitan ng Department of Budget and Management sa Kongreso ang panukalang National Expenditure

Read More »

Troublemaker

 224,775 total reads

 224,775 total reads Mga Kapanalig, nang tanungin ang kanyang opinyon tungkol sa umano’y pagtanggap ng pera mula sa China at Hong Kong ng isang kompanyang iniuugnay

Read More »

Hindi sapat ang balde

 272,649 total reads

 272,649 total reads Mga Kapanalig, bumili na raw tayo ng mga timba, balde, at iba pang imbakan ng tubig bilang paghahanda sa paparating na Super El

Read More »

Hindi punchline ang mga taong may kapansanan

 371,987 total reads

 371,987 total reads Mga Kapanalig, hindi nakatutuwang pagtawanan ang mga taong may kapansanan o persons with disability. Siguradong narinig na ninyo ang tungkol sa episode ng

Read More »

Watch Live

RELATED TOPICS

Miyerkules, Oktubre 28, 2026

 2,879 total reads

 2,879 total reads Kapistahan nina Apostol San Simon at San Judas Efeso 2, 19-22 Salmo 18, 2-3. 4-5 Laganap na sa daigdig ang kanilang mga tinig.

Read More »

Martes, Oktubre 27, 2026

 4,866 total reads

 4,866 total reads Martes ng Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) Efeso 5, 21-33 Salmo 127, 1-2. 3, 4-5 Mapalad ang sumusunod na taong may takot

Read More »

Lunes, Oktubre 26, 2026

 6,766 total reads

 6,766 total reads Lunes ng Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) Efeso 4, 32 – 5, 8 Salmo 1, 1-2. 3. 4 at 6 Lahat kayong

Read More »

Linggo, Oktubre 25, 2026

 7,129 total reads

 7,129 total reads Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon (A) Exodo 22, 20-26 Salmo 17, 2-3a 3bk-4. 47 at 51ab Poong aking kalakasan, iniibig kitang tunay. 1

Read More »

Sabado, Oktubre 24, 2026

 7,863 total reads

 7,863 total reads Sabado ng Ika-29 na Linggo sa Karaniwang Panahon (II) o kaya Paggunita kay San Antonio Maria Claret, obispo o kaya Paggunita sa Mahal

Read More »

SUPPORT OUR MISSION

BECOME A KAPANALIG MEMBER AND EUCHARISTIC ADVOCATE!

CATHOLINK

THE PHILIPPINES CATHOLIC CHURCH ONLINE DIRECTORIES

Scroll to Top