Daily Readings

MARTES, OKTUBRE 18, 2022

SHARE THE TRUTH

523 total reads

Kapistahan ni San Lucas,
Manunulat ng Mabuting Balita

2 Timoteo 4, 10-17b
Salmo 144, 10-11. 12-13ab. 17-18

Talastas ng mga tao
dakilang paghahari mo.

Lucas 10, 1-9

Feast of St. Luke, Evangelist (Red)

UNANG PAGBASA
2 Timoteo 4, 10-17b

Pagbasa mula sa ikalawang sulat ni Apostol San Pablo kay Timoteo

Pinakamamahal, iniwan na ako ni Demas dahil sa pagkahumaling sa bagay na pansanlibutan; siya’y nasa Tesalonica. Nagpunta sa Galacia si Cresente, si Tito nama’y sa Dalmacia. Si Lucas na lamang ang kasama ko. Hanapin mo si Marcos at isama mo dito, sapagkat malaki ang maitutulong niya sa aking mga gagawin. Pinapunta ko sa Efeso si Tiquico. Pagparito mo, dalhin mo ang aking balabal na naiwan ko kina Carpo sa Troas. Dalhin mo rin ang mga aklat ko, lalo na iyong yari sa pergamino.

Napakasama ng ginawa sa akin ni Alejandrong panday-tanso. Ang Panginoon ang magpaparusa sa kanya ayon sa kanyang ginawa. Mag-ingat ka sa kanya sapagkat tutol na tutol siya sa ipinangangaral natin.

Walang sumama sa akin nang una akong humarap sa hukuman. Pinabayaan nila akong mag-isa. Patawarin nawa sila ng Diyos. Ngunit pinatnubayan ako ng Panginoon at binigyan ng lakas upang maipahayag sa mga Hentil ang salita.

Ang Salita ng Diyos.

SALMONG TUGUNAN
Salmo 144, 10-11. 12-13ab. 17-18

Talastas ng mga tao
dakilang paghahari mo.

Magpupuring lahat sa iyo, O Panginoon, ang iyong nilalang;
lahat mong nilikha ay pupurihin ka’t pasasalamatan.
Babanggitin nilang tunay na dakila ang ‘yong kaharian,
at ibabalitang tunay kang dakila’t makapangyarihan.

Talastas ng mga tao
dakilang paghahari mo.

Dakila mong gawa’y upang matalastas ng lahat ng tao.
Mababatid nila ang kadikalaan ng paghahari mo.
Ang paghahari mo’y sadyang walang hanggan, hindi magbabago.

Talastas ng mga tao
dakilang paghahari mo.

Matuwid ang Diyos sa lahat ng bagay niyang ginagawa;
kahit anong gawin ay kalakip doon ang habag at awa.
Siya’y nakikinig at handang tumulong sa lahat ng tao
sa sinumang taong pagtawag sa kanya’y tapat at totoo.

Talastas ng mga tao
dakilang paghahari mo.

ALELUYA
Juan 15, 16

Aleluya! Aleluya!
Hinirang tayo ni Kristo
upang mamungang totoo
bilang mabubuting tao.
Aleluya! Aleluya!

MABUTING BALITA
Lucas 10, 1-9

Ang Mabuting Balita ng Panginoon ayon kay San Lucas

Noong panahong iyon, ang Panginoon ay humirang ng pitumpu’t dalawa. Pinauna niya sila nang dala-dalawa sa bawat bayan at pook na patutunguhan niya. Sinabi niya sa kanila, “Sagana ang aanihin, ngunit kakaunti ang mga manggagawa. Idalangin ninyo sa may-ari na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang bukirin. Humayo kayo! Sinusugo ko kayong parang mga kordero sa gitna ng mga asong-gubat. Huwag kayong magdala ng lukbutan, supot, o panyapak. Huwag na kayong titigil sa daan upang makipagbatian kaninuman. Pagpasok ninyo sa alinmang bahay, sabihin muna ninyo, ‘Maghari nawa ang kapayapaan sa bahay na ito!’ Kung maibigin sa kapayapaan ang nakatira roon, sasakanila ang kapayapaan; ngunit kung hindi, hindi sila magkakamit nito. Manatili kayo sa bahay na inyong tinutuluyan; kanin ninyo at inumin ang anumang idulot sa inyo – sapagkat ang manggagawa ay may karapatang tumanggap ng kanyang upa. Huwag kayong magpapalipat-lipat ng bahay. Kapag tinanggap kayo sa alinmang bayan, kanin ninyo ang anumang ihain sa inyo; pagalingin ninyo ang mga maysakit doon at sabihin sa bayan, ‘Nalalapit na ang paghahari ng Diyos sa inyo.’”

Ang Mabuting Balita ng Panginoon.

PANALANGIN NG BAYAN
Oktubre 18
San Lucas

Tapat na kaibigan at kasama ni San Pablo, binigyan tayo ni San Lucas ng isang Ebanghelyong mayaman sa mga salaysay, manalangin tayo sa Ama sa pamamagitan ng mapagmahal na Tagapagligtas na inihayag sa Ebanghelyo ni San Lucas.

Panginoon, dinggin mo ang aming panalangin.
o kaya
Panginoon, gawin mong pagpaparangal sa Mabuting Balita ang aming buhay.

Ang Simbahan nawa’y gisingin sa mga kasapi nito ang pagkagutom at pagkauhaw sa Tinapay ng Buhay na walang hanggan, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga nasa propesyon ng panggagamot at ang mga tumutulong sa kanila nawa’y gabayan ng Espiritu, manalangin tayo sa Panginoon.

Tayo nawa’y masiglang makilahok sa gawaing pangmisyon ng Simbahan, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga maysakit at may kapansanan nawa’y makatanggap ng pagtataguyod at aliw mula sa kanilang pamilya at mga kaibigan, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga yumao nawa’y makabahagi sa kagalakan ng mga anghel sa kalangitan, manalangin tayo sa Panginoon.

Makapangyarihang Ama, kasama ng mga panalangin ni San Lucas, inilalapit namin sa iyo ang aming mga pangangailangan. Ipagkaloob mo ang mga ito alang-alang sa iyong Anak, ang mapagmahal na Tagapagligtas na nabubuhay at naghahari magpasawalang hanggan. Amen.

Protektahan ang mga bata

Rev. Fr. Anton CT Pascual Tuesday, August 25, 2026 7:00 am

8,233 total reads

Mga Kapanalig, taos-puso tayong nakikiramay sa mga estudyante, guro, at buong komunidad ng Ateneo de Zamboanga University na naapektuhan ng malagim na pamamaril noong Agosto 18. Ito ang pangalawang insidente ng pamamaril sa isang paaralan sa loob lamang ng dalawang buwan.

Nanawagan ang Department of Education (o DepEd) sa media, vloggers, content creators, at publiko na huwag mag-post, magbahagi, o magpakita ng mga video at larawan na nagpapakita ng insidente at ng mga naging bunga nito. Ayon sa DepEd, maaari nitong dagdagan ang trauma na nararanasan ng mga biktima, kanilang mga pamilya, at buong komunidad.

Naglabas din ang ilang organisasyon ng media ng pahayag na dapat itrato ang mass shooting katulad ng suicide. Dapat iwasang bigyan ng labis o paulit-ulit na atensyon ang gumawa ng pag-atake, at huwag maglahad ng mga detalyeng hindi naman kailangang malaman ng publiko. Nanawagan sila sa mga kasamahan nila sa media na maging maingat at responsable sa kanilang pagbabalita.

Nangagamba rin ang mga psychiatrists at eksperto sa usaping mental health sa patuloy na pagkalat ng mga video ng insidente sa social media. Anila, may masamang epekto ang paulit-ulit na pagkakalantad sa gumawa ng pag-atake at sa mismong insidente. Dapat daw maging maingat sa pagtalakay sa ganitong mga pangyayari dahil maaari nitong dagdagan ang anxiety at takot ng mga tao.

Pinag-aaralan na ng pamahalaan ang mas malawak na tugon sa karahasan sa mga paaralan, kabilang ang suporta sa mental health ng kabataan, intervention para sa mga pamilya, at mga konkretong hakbang para sa kaligtasan sa paaralan. May mga panawagan ding suriin ang mga batas tungkol sa pagmamay-ari ng baril.

May mahalagang papel din ang mga paaralan sa paglikha ng ligtas na pisikal at emosyonal na kapaligiran. Makatutulong ang pagkaroon nila ng malinaw na sistema para sa pag-uulat ng bullying, pang-aabuso, at iba pang panganib na maaaring mag-udyok sa mga estudyanteng maging marahas. Sapat na suporta din ang dapat ibigay sa mga mag-aaral at guro. Kaya nangako ang DepEd na magbibigay ng psychological first aid at psychosocial support sa mga apektadong estudyante, staff, at pamilya.

Sa tahanan naman, mahalagang maging mapagmatyag ang mga magulang sa mga nakikita at napapanood ng kanilang mga anak. Paalala ni Pope Francis na dapat subaybayan ng mga magulang kung anu-ano ang mga bagay at impluwensiyang pinapapasok nila sa buhay ng kanilang mga anak, tulad ng mga napapanood sa telebisyon at gadgets, at ng mga taong nakakasalamuha at nakakasama nila.

Sa pagharap natin sa trahedyang ito, huwag nating kalimutan ang mga taong higit na nangangailangan ng ating atensyon—ang mga biktima, kanilang mga pamilya, at ang buong komunidad na patuloy na nagdurusa. Maging maingat tayo sa impormasyong ibinabahagi, lalo na sa social media. May responsabilidad tayong huwag magpalaganap ng sensitibong larawan, tsismis, o fake news na lalo lamang makasasakit sa mga biktima at kanilang pamilya. Hindi natin kailangang dagdagan ang kanilang sakit. Sa halip, piliin nating maging bahagi ng paghilom at pag-iwas sa panibagong trahedya. Patuloy din nating itanong sa ating sarili: paano natin mapoprotektahan ang mga bata mula sa kultura ng karahasan?

Mga Kapanalig, paalala sa atin ng Awit 34:18, “Ang Panginoon ay malapít sa may pusong wasak, at inililigtas ang mga may bagbag na diwa.” Sa gitna ng ganitong kadiliman, nawa’y maging bukál tayo ng habag at malasakit. Patuloy nating ipanalangin ang mga biktima ng pamamaril, ang kanilang mga mahal sa buhay, at ang buong komunidad ng Ateneo de Zamboanga University. Higit sa lahat, igalang natin ang kanilang dignidad at privacy habang sama-sama nating hinahanap ang mga paraan upang maging mas ligtas ang ating mga anak.

Sumainyo ang katotohanan.

1,2,3 kanya-kanya na!

Rev. Fr. Anton CT Pascual Monday, August 24, 2026 7:00 am

39,506 total reads

Mga Kapanalig, kumusta kayo nitong mga nakaraang linggo na naging grabe ang pag-ulan?

Noong Agosto 17 lamang, umabot sa 201.7 millimeters ang ulan sa Quezon City sa loob lamang ng limang oras. Halos kalahati ito ng ulang naitala noong Bagyong Ondoy! Marami rin ang lumusong sa pagbaha, na-stranded sa biyahe, at pinasok ng tubig-baha ang bahay. Hindi bababâ sa limandaan ang nasugatan, at mahigit 25 ang nasawi. Dahil din sa pinagsamang epekto ng habagat at mga nagdaang bagyo, tinatayang 3.5 bilyong piso ang halaga ng pinsala sa imprastraktura at mahigit 1.4 bilyong piso naman sa agrikultura.

Sa ganitong mga pagkakataon, kanya-kanyang diskarte ang mga Pilipino kung paano poprotektahan ang kanilang sarili, pamilya, at bahay mula sa baha. Isa na rito ang paggawa ng mga improvised flood barrier, na nag-viral sa social media matapos kumalat ang iba’t ibang paraan ng mga Pilipino sa paggawa nito. Sa Noveleta, Cavite, nag-ambagan ang ilang residente para makagawa ng isang barrier na nakatulong na mapigilan ang pagpasok ng baha sa kanilang eskinita. Sa Mabalacat, Pampanga naman, isang tindahan ang gumamit ng sandbags para harangan ang tubig-baha at maprotektahan ang kanilang puwesto.

Patunay ang mga ito ng pagiging maparaan ng mga Pilipino kapag may kalamidad. Pero ganito na lang ba palagi? Kanya-kanya na lang ba? Bakit kailangang tayo-tayo ang gumagawa ng paraan para protektahan ang ating mga sarili gayong dapat ang pamahalaan ang may pangunahing pananagutan dito?

Kahit gaano nakakabilib ang pagkamaparaan ng mga Pinoy, hindi dapat nauuwi sa kanya-kanyang diskarte ang paghahanda at pagtugon sa pagbaha. Hindi trabaho ng isang ordinaryong mamamayan o komunidad na magdisenyo ng sariling proteksyon laban sa baha para lamang mapanatiling ligtas ang kanilang tahanan. Hindi rin dapat sila ang napipilitang gumastos mula sa sariling bulsa o gumamit ng mga improvised na kagamitan para lamang harangan ang tubig-baha. Kahit may mga indibidwal o komunidad na nakagawa ng paraan para maprotektahan ang kanilang mga bahay, paano naman ang mga kalsada, paaralan, ospital, palengke, at iba pang pampublikong lugar? Hindi lahat ay may kakayahang gumawa ng sariling flood barrier at gumastos para dito.

Hindi naman dapat problema ng mga mamamayan ang pagbaha kung maayos ang paghahanda, pagpaplano, at pamamalakad ng mga sistema. Walang ibang may kakayahang ayusin ito kundi ang pamahalaan. Kabilang dito ang paglilinis at pagpapanatili ng mga drainage systems pati na ng mga daluyan ng tubig, tamang pamamahala sa mga ilog at waterways, at pagtiyak na hindi nahaharangan ang natural na daloy ng tubig. Kasabay nito, dapat may malinaw na disaster preparedness, maagang babala, maayos na evacuation plans, at sapat na kagamitan at mga kawani para mabilis na makatugon kapag may panganib. Kung meron ang mga ito, hindi sana naipapasa ang responsabilidad sa mga mamamayan at wala sanang flood barriers na kailangang ilagay.

Labis na kinokondena sa Jeremias 23:1-4 ang mga pinunong hindi inaalagaan ang mga taong ipinagkatiwala sa kanilang pamamahala. Sa halip na gabayan ang kanilang nasasakupan, pinababayaan nilang magkanya-kanyang diskarte ang mga tao at inilalagay nila sila sa panganib. Ganito rin ang binibigyang-diin sa Fratelli Tutti. Hindi sapat na sabihing kaya naman ng bawat isa na dumiskarte para sa sarili. Dapat may mga institusyong aktibo at tunay na kumikilos pa rin para sa kapakanan ng mga tao at ng kabutihang panlahat.

Mga Kapanalig, ang proteksyon laban sa baha ay hindi dapat maging pribilehiyo ng mga may pera, kagamitan, o kakayahang gumawa ng sariling paraan. Hindi dapat kanya-kanya ang kaligtasan. Ito ay pananagutan ng gobyerno sa mga mamamayan. Pananagutan nilang tiyaking may maayos na paghahanda at may mga serbisyong makikinabang ang buong komunidad, lalo ang mga higit na nangangailangan.

Sumainyo ang katotohanan.

THE “SON OF MAN”

H.E. Pablo Virgilio Cardinal David, D.D. Sunday, August 23, 2026 1:34 pm

6,344 total reads

Homily for the 21st Sunday in Ordinary Time, 23 August 2026

Matthew 16:13–20

We need to do a little Bible study for a start in order to understand our Gospel today. We need it to get to know where Jesus is coming from when he asks his disciples the question: “Who do people say the SON OF MAN is?”

The title “Son of Man” is important to Jesus. He often uses it to refer—not only to himself, but to the whole movement of his disciples. It is a title loaded with meaning. So we need to do a little Bible study and go back to the books of the Hebrew Bible that use the title “SON OF MAN.” The most important of these, aside from the Psalms, are the prophetic book of Ezekiel and the apocalyptic book of Daniel.

You might ask, do they use this title in the same way? No. In the prophet Ezekiel, whenever God calls the prophet SON OF MAN, it is a reminder that he must remain humble. Even if the word of God has been entrusted to him, that should not be a reason for it to go to his head. For Ezekiel, “Son of Man” means a child of Adam and Eve—fallen, weak, and sinful.

But in the Book of Daniel—my favorite book in the Old Testament—it is different. It is in Daniel that the meaning of the title “Son of Man” begins to change. We need to go back to chapter seven of his book. There, the “Son of Man” is a character in a vision.

According to Daniel, in his dream he first sees four ferocious beasts appearing one after another. Later, the angel explains that these four beasts represent four powerful empires of the world. For Daniel, they symbolize a humanity that no longer behaves humanly but acts like a beast. It desires nothing but power, even if it means trampling on human dignity. Its only principle is the survival of the fittest. No mercy, no restraint, no respect.

But in the prophet’s vision, there is a fifth character who appears after the four beasts. And this is the one he calls the “Son of Man.” This time, the representation is different. He is no longer associated with human frailty, cruelty, or sinfulness. Why? Because Daniel contrasts him with the beastly behavior of the monsters. He comes riding upon the clouds. He is lifted up and brought before another figure, an “Ancient One,” seated upon a throne in judgment. He represents God. And he bestows upon the Son of Man all dominion, power, and glory.

In the angel’s explanation, this Son of Man represents the wise ones of Israel, models of wisdom, holiness, and courage. People who are truly human. Examples of people of genuine human dignity, true images of God. This account in Daniel chapter seven is almost like an oracle about the fulfillment of God’s original plan for humanity: that the human being should truly become God’s image and likeness. A human being who resembles God.

So there is a context to Jesus’ question: “Who do people say the SON OF MAN is?” In short, who is this figure whom Daniel regards as the model of true human dignity, the one who will inherit the Kingdom of God? And the first answers of the disciples are people remembered as models of courage in the history of Israel. First they mention John the Baptist. Then Elijah, Jeremiah, or one of the prophets.

But suddenly Jesus changes the question: “But who do you say that I am?” And Simon Peter is the one who dares to answer. He says, “You are the Christ, the Son of the living God.” This is his way of saying—“You are not merely a model of true humanity. You are the Anointed One. You are not only the ‘Son of Man’; you are the ‘Son of God.’”

And in his response to Peter, Jesus takes us back to Daniel’s vision. What Daniel saw in his dream was explained or revealed to him not by a human being, but by a heavenly messenger. And so Jesus says to Peter, “Blessed are you, for flesh and blood has not revealed this to you, but my Father in heaven.”

In St. Mark’s version of this same scene, immediately after Peter says, “You are the Christ,” Jesus follows it with a grim prophecy about the suffering and death that the Son of Man must undergo before rising again (Mk 8:31).

There, the Son of Man refers not only to himself, but to the whole movement or community of his disciples. We, who represent Daniel’s “Sons of Man” are destined to first pass through suffering and death before the resurrection.

In other words, the mission to which Jesus invites us is to bring God’s purpose to fulfillment—that the children of humanity might become children of God; that human beings might overcome the impulses of frailty, sin, and beastliness, so that the image of God may truly shine upon the human face. To be able to react spontaneously when our humanity is degraded by violence, cruelty, and disrespect. To say, “No, that’s not what it means to be human!”

This will be the mission of the Church that Jesus establishes. And so he says to Simon, “You are Peter, and upon this rock I will build my Church.” Meaning, no longer something weak, but a solid foundation, one that even the powers of death will not be able to destroy.

Have you noticed how Jesus keeps changing the images or symbols he uses in his response to Peter? First: the rock, symbol of a firm foundation. Second: the key, symbol of stewardship of the Kingdom. Third: one who binds and one who loosens. The rock and the key are clear enough. But what is this business about binding and loosening?

Remember, Simon was a fisherman. And wasn’t it when Jesus first encountered him by the lakeshore that he found him tending or mending his nets? The net, after all, is the fisherman’s principal instrument, aside from his boat, for catching fish. And didn’t the Lord say to him when he called him, “You will be a fisher of men”? From then on, it would be people whom his net would gather for the Kingdom of God.

For fishermen, there are two important things that need to be done when repairing the nets after fishing. As nets grow old, some of their strands break, while other parts become tangled. And so there are two tasks:

1. Binding together the parts of the net that have been torn apart.

2. Loosening the parts that have become tangled.

After all, how can a net make a good catch if it is full of holes because its strands have broken apart, or if parts of it have become all tangled up?

Isn’t life like that too, especially our relationships? Sometimes we begin with beautiful relationships, connections, even projects, and then suddenly things fall apart. Connections are broken. People separate. We go our own ways. At other times, something that started out very simple becomes terribly complicated. Everything gets tangled up.

And so it is as though the Lord were saying, “Yes, you will still go through all sorts of failures. But do not surrender your humanity to failure and sin. If you wish to inherit the Kingdom, then live out your calling. Stand by your mission.”

And that mission is to become menders of nets. To repair what has been broken in our lives. To bind together relationships that have been torn apart. To loosen the knots of relationships that have become tangled.

And in this way, we fulfill the mission God has entrusted to us: to become fishers of people for his Kingdom—so that the image of the SON OF MAN may shine forth, and on our human faces, people may catch a glimpse of the SON OF GOD.