Martes, Pebrero 10, 2026

SHARE THE TRUTH

 4,180 total reads

Paggunita kay Santa Escolastica, dalaga

1 Hari 8, 22-23. 27-30
Salmo 83, 3. 4. 5 at 10. 11

Ang templo mo’y aking mahal,
D’yos na Makapangyarihan.

Marcos 7, 1-13

Memorial of St. Escolastica, Virgin (White)

Mga Pagbasa mula sa
Martes ng Ika-5 Linggo sa Karaniwang Panahon (II)

UNANG PAGBASA
1 Hari 8, 22-23. 27-30

Pagbasa mula sa unang aklat ng mga Hari

Noong mga araw na iyon, tumindig si Solomon sa harap ng dambana ng Panginoon. Itinaas niya ang mga kamay, at nanalangin ng ganito: “Panginoon, Diyos ng Israel, sa langit at sa lupa’y walang ibang Diyos na tulad ninyo. Tapat kayo sa inyong mga pangako sa inyong mga alipin; walang maliw ang pag-ibig na ipinadadama ninyo sa kanila habang sila’y nananatiling tapat sa inyo.

“Maaari bang manirahan sa lupa ang Diyos? Kung ang langit, ang kataas-taasang langit, ay di sapat na maging tahanan ninyo, ito pa kayang hamak na tahanang aking itinayo! Gayunman, dinggin ninyo ang dalangin at pagsamo ng inyong alipin, O Panginoon, aming Diyos. Dinggin ninyo sa araw na ito ang panawagan ng inyong alipin. Huwag ninyong iwaglit sa inyong paningin araw-gabi ang Templong ito, yamang kayo ang may sabi na ang pangalan ninyo’y mamamalagi rito. Sa gayun maririnig ninyo ang bawat dalangin ng inyong alipin tuwing mananalangin sa pook na ito.

“Dinggin ninyo ang inyong alipin at ang inyong bayan tuwing kami’y manananalangin sa lugar na ito. Dinggin ninyo kami buhat sa inyong luklukan sa langit at patawarin ninyo kami!”

Ang Salita ng Diyos.

SALMONG TUGUNAN
Salmo 83, 3. 4. 5 at 10. 11

Ang templo mo’y aking mahal,
D’yos na Makapangyarihan.

Nasasabik ang lingkod mong sa patyo mo ay pumasok.
Ang buo kong pagkatao’y umaawit na may lugod,
sa masayang pag-awit ko pinupuri’y buhay na Diyos.

Ang templo mo’y aking mahal,
D’yos na Makapangyarihan.

Panginoon, sa templo mo, mga maya’y nagpupugad,
maging ibong layang-laya sa templo mo’y nagagalak,
may inakay na kalinga sa tabi ng iyong altar;
O Poon, hari namin at Diyos na walang kupas.

Ang templo mo’y aking mahal,
D’yos na Makapangyarihan.

Mapalad na masasabi, silang doo’y tumatahan
at palaging umaawit, nagpupuring walang hanggan.
Basbasan mo, Panginoon, yaong hari naming mahal,
pagpalain mo po siya yamang ikaw ang humirang.

Ang templo mo’y aking mahal,
D’yos na Makapangyarihan.

Kahit isang araw lamang, gusto ko pang sa templo mo,
kaysa isang libong araw na iba ang tahanan ko.
Gusto ko pang maging bantay sa pinto ng iyong templo,
kaysa ako’y mapasama sa masasamang mga tao.

Ang templo mo’y aking mahal,
D’yos na Makapangyarihan.

ALELUYA
Salmo 118, 36. 29b

Aleluya! Aleluya!
Sa salita mo akitin
ang puso ko at loobin
nang ikaw ay aking sundin.
Aleluya! Aleluya!

MABUTING BALITA
Marcos 7, 1-13

Ang Mabuting Balita ng Panginoon ayon kay San Marcos

Noong panahong iyon, may mga Pariseo at ilang eskribang galing sa Jerusalem na lumapit kay Hesus. Nakita nila na ang ilan sa mga alagad ni Hesus ay kumain nang hindi muna naghuhugas ng kamay sa paraang naaayon sa turong minana nila.

Ang mga Judio, lalo na ang mga Pariseo, ay hindi kumakain hangga’t hindi nakapaghuhugas ng kamay ayon sa mga turong minana nila sa kanilang mga ninuno. Hindi rin sila kumakain ng anumang galing sa palengke nang hindi muna ito hinuhugasan. At marami pang ibang minanang turo ang kanilang sinusunod, tulad ng tanging paraan ng paghuhugas ng mga inuman, ng mga saro, ng mga sisidlang tanso, at mga higaan.

Kaya’t tinanong si Hesus ng mga Pariseo at mga eskriba, “Bakit hindi sumusunod ang mga alagad mo sa mga turo ng ating mga ninuno? Kumain sila nang hindi man lamang naghugas ng kamay ayon sa paraang iniutos!” Sinagot sila ni Hesus, “Tama ang hula ni Isaias tungkol sa inyo. Mapagpaimbabaw nga kayo, gaya ng kanyang isinulat:

‘Paggalang na handog sa ‘kin ng bayan ko’y paimbabaw lamang,
sapagkat sa bibig at hindi sa puso ito bumubukal.
Pagpuri’t pagsambang ginagawa nila’y walang kabuluhan,
ang utos ng tao ay itinuturong utos ng Maykapal.’
Niwawalang-kabuluhan nga ninyo ang utos ng Diyos, at ang sinusunod ninyo’y ang turo ng tao.”

Sinabi pa ni Hesus, “Kay husay ng paraan ninyo sa pagpapawalang-bisa sa utos ng Diyos masunod lamang ninyo ang mga turong minana ninyo! Tulad nito: iniutos ni Moises, ‘Igalang mo ang iyong ama’t ina’; at ‘Ang magsalita ng masama sa kanyang ama o ina ay dapat mamatay.’ Ngunit itinuturo ninyo, ‘Kapag sinabi ng isang tao sa kanyang ama o ina: Ang anumang maitutulong ko sa inyo ay Korban’, alalaong baga’y inihahain ko ito sa Diyos – hindi na ninyo siya pinahihintulutang tumulong sa kanyang ama o ina. Sa ganitong paara’y niwawalang-kabuluhan ninyo ang salita ng Diyos sa pamamagitan ng mga turong minana ninyo. At marami pang bagay na tulad nito ang ginagawa ninyo.”

Ang Mabuting Balita ng Panginoon.

PANALANGIN NG BAYAN
Ikalimang Linggo sa Karaniwang Panahon
Martes

Walang saysay ang ating pagsamba kung hindi ito nanggagaling sa pusong tunay. Manalangin tayo ngayon sa Diyos Ama upang gawin niyang malinis at tapat ang ating mga puso.

Panginoon, dinggin Mo ang aming panalangin.
o kaya
Ama, buksan Mo ang aming mga puso sa iyong puso.

Ang mga namumuno ng ating Simbahan nawa’y laging gabayan ng liwanag ng Ebanghelyo at huwag nawa nilang hanapin ang seguridad sa mga makamundong istruktura, manalangin tayo sa Panginoon.

Bilang isang komunidad nawa’y huwag nating isara ang ating mga mata sa tunay na pangangailangan ng mga mahihirap na ating kasa-kasama, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang lahat ng Kristiyano nawa’y mapagtanto na makikita sa ating pakikitungo sa ating mga kapwa ang tunay na pagsasabuhay ng kalooban ng Diyos, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga maysakit nawa’y mapalakas sa kanilang kahinaan at mapalaya sa kanilang mga karamdaman, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga kapatid nating pumanaw na ay magkamit nawa ng kapayapaan ng Diyos, manalangin tayo sa Panginoon.

Makalangit na Ama, likhain mo sa amin ang tapat na puso upang amin ding mahalin at igalang ang aming kapwa na iyong pinahahalagahan. Hinihiling namin ito sa pamamagitan ni Kristong aming Panginoon. Amen.

Fashion show sa baha

 32,872 total reads

Mga Kapanalig, ano ang datíng kapag ang mga pulitiko na nakikiramay sa mga binaha ay nakasuot ng mamahaling damit?

Ang Pampanga ay ang pinakamatinding tinamaan ng habagat nitong mga nakaraang linggo. Ayon sa Pampanga Provincial Disaster Risk Reduction and Management Office, umabot na sa 1.3 bilyong piso ang pinsala sa mga pananim, pangisdaan, makinarya, at pasilidad. Maraming pamilya ang naapektuhan ng baha at kinailangang harapin ang pagkawala ng kanilang kabuhayan at mga ari-arian.

Sa gitna ng ganitong sitwasyon, naging viral sa social media ang mga larawan ng mag-inang sina Pampanga Governor Lilia Pineda at Vice Governor Dennis Pineda habang bumibisita sa mga lugar na sinalanta ng baha. Napansin ng mga netizens ang mga mamahaling tatak ng kanilang mga suot. Isipin niyo, mas mahal pa ang mga ito kaysa sa kinikita ng isang minimum wage worker sa loob ng isang taon!

Para sa marami, hindi lamang ito usapin ng pananamit. Ito ay tungkol sa malaking agwat sa pagitan ng mga lider at ng mga taong kanilang pinaglilingkuran. Habang may mga pamilyang nawalan ng tahanan at naghahanap ng paraan para matustusan ang kanilang pang-araw-araw na pangangailangan, ang pagbabalandra ng mamahaling kasuotan sa gitna ng paghihirap ng mga tao ay pagiging manhid.

Humingi ng paumanhin si Governor Lilia kaugnay ng mga kumalat na larawan at video. Ipinaliwanag niyang hindi naman nila sinasadyang magsuot ng ganoong mga damit. Sinabi rin niyang naging “wake-up call” ang mga ito sa kanya.

Pero kailangan pa ba talagang maging “wake-up call” ang ganitong insidente? Matapos ang mahigit isang dekada sa serbisyo-publiko, hindi ba dapat mas maging sensitibo na sila sa epekto ng pagpapakita ng karangyaan, lalo na sa panahon ng matinding krisis?

Sa ilalim ng Code of Conduct and Ethical Standards for Public Officials and Employees o Republic Act No. 6713, nakasaad na dapat mamuhay nang simple at naaayon sa kanilang posisyon at kita ang mga opisyal ng pamahalaan at kanilang pamilya. Hindi sila dapat magpakita ng kayamanan sa paraang maluho o labis.

Ang usapin, samakatuwid, ay hindi lamang kung magkano ang isang raincoat o handbag. Ang tanong ay kung ano ang ipinahihiwatig ng ganitong pagpapakita ng yaman, lalo na kapag ginagawa ito sa harap ng mga mamamayang dumaranas ng matinding hirap.

Mahalaga ring tingnan ang mas malawak na konteksto ng kapangyarihan at kayamanan. Ang mga Pineda ay parte ng isang political dynasty sa Pampanga. Mula 2010, nagsalit-salitan sina Lilia Pineda at ang kanyang anak na si Dennis Pineda sa pagka-gobernador. Ayon sa isang pag-aaral, maaaring gamitin ng mga political dynasties ang kanilang mga ugnayan at kapangyarihan upang mapanatili ang kanilang dominasyon sa ekonomiya at pulitika, pahinain ang kompetisyon, at bawasan ang pananagutan ng mga opisyal. Ito ang isa sa mga pinakamalaking hadlang sa tunay na demokrasya sa bansa.

Paalala sa atin ni Pope Leo XIV na hindi tayo tinatawag na maging “unengaged spectators” sa mga nangyayari sa ating paligid. Sa halip, kailangan nating makinig, maantig, at makilahok. Lalo itong mahalaga sa panahon ng sakuna, kung kailan kailangang maramdaman ng mga tao na hindi sila nag-iisa.

Mga Kapanalig, sa panahon ng kalamidad, hindi fashion show ang kailangan ng ating mga kababayan. Kailangan natin ng mga lider na ang paglilingkod ay nakikita sa kanilang mga ginagawa, lalo na sa panahon ng krisis. Kailangan natin ng mga lider na ang pamumuno ay nakikita sa gawa at tunay na nakatuon sa kapakanan ng publiko, at hindi sa pansarili o pampamilyang interes. Gaya ng paalala sa 1 Juan 3:18, “[H]uwag tayong magmahal sa pamamagitan ng salita lamang, kundi patunayan natin ito sa pamamagitan ng gawa.” 

Sumainyo ang katotohanan.

BAYAN KO

 6,521 total reads

I used to be bothered by the slogan TAPAT KO, LINIS KO. It sounded almost unpatriotic to me. As though my responsibility ended at the few square meters directly in front of my house. As though the street beyond it, the canal at the corner, the public market, the plaza, the park, the estero, the river, the mountain and the forest belonged to somebody else.

I would rather say: BAYAN KO, LINIS KO.

Perhaps this is one reason we have learned to tolerate a government that does not work as it should. We have become accustomed to taking care of our private spaces while regarding public spaces as nobody’s responsibility. We keep our homes clean while throwing garbage into canals. We complain when the streets flood, but hardly ask whether the drainage system is regularly cleared, whether waterways are properly maintained, or whether flood-control projects actually form part of a coherent plan.

And this goes far beyond cleanliness.

Why do we accept highways built without adequate drainage, roads that flood almost as soon as the rains come, and farm-to-market roads that somehow need repair even before they are properly finished? Why do we tolerate government buildings constructed grandly for ribbon-cuttings but left to deteriorate afterward—broken toilets, dead escalators, leaking roofs, neglected gardens, air-conditioning units exhausting hot air into crowded corridors?

A government that works does not merely build. It maintains.

Maintenance is not glamorous. There is no ribbon to cut when a drainage canal is routinely cleared, when a public toilet is kept clean and functional, when an elevator is repaired before it breaks down completely, when a road is resurfaced at the proper time, when waterways are regularly dredged, or when trees are cared for after they have been planted. Yet these ordinary, unphotogenic tasks are precisely what distinguish functioning public institutions from a culture of pwede na and bahala na.

The same mentality explains why politicians are able to put their names and faces on projects paid for with public money: PROJECT OF CONGRESSMAN SO-AND-SO.

Really? Did he sell his house to build it? Did he empty his bank account? Or was it paid for by the market vendor every time she bought rice, by the teacher whose taxes were withheld from her salary, by the tricycle driver every time he bought fuel?

A road is not a favor. A hospital is not a favor. A school is not a favor. Medicine from a government hospital is not ayuda from a politician. Public money is the people’s money. Public service is not an act of generosity by those in power. It is their duty.

But citizenship also has duties.

We cannot demand a government that works while surrendering the public realm to apathy. We cannot complain about dirty streets while saying, “Hindi ko naman tapat iyan.” We cannot deplore corruption but continue treating politicians as patrons from whom we ask personal favors. We cannot demand accountability only when the consequences finally reach our own homes.

Democracy does not end with choosing our leaders. We also have to watch them, question them, hold them accountable—and care for the common spaces and institutions that belong to all of us.

In that sense, we do get the kind of leadership and governance that we are willing to tolerate. Bad governance thrives not only because there are corrupt officials, but also because there are citizens who have grown accustomed to shrugging their shoulders and saying, Ganyan talaga.

No. It does not have to be ganyan talaga.

Perhaps it is time to enlarge the little territory covered by TAPAT KO, LINIS KO.

The street is ours. The drainage system is ours. The public school and hospital are ours. The rivers and forests and mountains are ours. The taxes are ours. The government itself is ours.

BAYAN KO, LINIS KO.
BAYAN KO, BANTAY KO.
BAYAN KO, PANANAGUTAN KO.

BIG FISH: CAUGHT IN THE FLOOD

 6,527 total reads

Our ancestral home in Betis survived Pinatubo and the lahar. We saved the old house by hydraulically raising its original wooden upper floor by almost twelve feet and supporting it on concrete posts. We then rebuilt the ground floor, determined that floodwaters would never reach it again.

The street itself had already been elevated by almost four feet, so we filled up the garden by about five feet and raised the new ground floor by another four.

We thought that should be high enough. Apparently, it wasn’t. The flood water rose up to five feet and turned our garden into a huge fishpond. This time it reached even the elevated first floor—atrium, kitchen, dining room, bedrooms, etc.

Our house caretaker, Jason, tried to make light of the situation. He sent pictures of tiny tilapias he had caught swimming in the flooded garden. We laughed at his “catch”—baby tilapias!—and jokingly wondered whether fish that small already knew how to swim.

Then the other day Jason sent another photograph, this time proudly displaying his latest catch: a big fish—a “bulig,” as we Kapampangans call the “dalag” or mudfish.

I found myself thinking: At last, may nahuling “malaking isda” sa baha. If only we could say the same about the other kind of flood.

I still remember the 2024 SONA, when the President proudly announced that more than 5,500 flood-control projects had already been completed. Just days later, the southwest monsoon intensified by Typhoon Carina submerged large parts of Metro Manila. It was perhaps the first warning of a serious disconnect between the projects reported on paper and the reality on the ground.
By the 2025 SONA, the tone had changed completely. No more boasting. This time, there was anger: “Mahiya naman kayo sa inyong kapwa Pilipino!”—“Have some shame before your fellow Filipinos!” Thunderous applause. Standing ovation. The legislators themselves rose to applaud!!!

Then came the investigations—and a different kind of flood, what Jessica Soho aptly called “PAGBAHA NG KASAKIMAN”—A FLOOD OF GREED.

In August 2025, the President himself released the results of a preliminary review: 9,855 flood-control projects worth about ₱545.6 billion from July 2022 to May 2025. Out of 2,409 contractors, just 15 companies had obtained about ₱100 billion worth of contracts—roughly 20% of the total.

Then came an unusual twist. Malacañang launched the Sumbong sa Pangulo website, where ordinary citizens could look up flood-control projects in their communities and report those that were unfinished, defective—or simply nonexistent.

And the revelations came one after another: alleged ghost projects in Bulacan and elsewhere; testimonies about “SOP,” percentages and mock bidding; photographs of huge piles of ₱1,000 bills; allegations about how commissions were prorated. The trail led from contractors to district engineers, to higher DPWH officials—and eventually to the very process by which projects found their way into the national budget.

For this was not just about stealing from projects after they had been awarded. The deeper problem was a system that had made public infrastructure vulnerable to political patronage from the budgeting stage itself—through so-called “allocables,” patronage-based priority projects, controversial bicam insertions and “parking,” and huge Unprogrammed Appropriations.

Flood-control projects could become political currency. Instead of beginning with the question, What does this watershed or river basin actually need?, the process could be distorted by another question: Who has an allocation, where will it be placed, who gets the contract, and who gets a share?

When politics dictates engineering, the question ceases to be “Where does the water flow?” It becomes “Where does the money flow?”

No wonder public anger spilled into the streets, culminating in the Trillion Peso March. It is difficult to forget the images of money piled high on tables while ordinary families were shoveling mud out of their flooded homes.

That is why the latest developments do matter. I hear that some powerful figures have been charged with plunder over the alleged multibillion-peso kickback scheme involving government projects. The Sandiganbayan has found probable cause and ordered their arrest. Of course, a charge is not a conviction. Those charged remain entitled to due process and the presumption of innocence.

But let us hope that this time, those truly responsible for the plunder of public funds—no matter how powerful or well-connected—will finally be held to account. We cannot allow this to end with hearings, exposés and headlines. There must be accountability before the law.

I admit I was not at all optimistic that the investigations would eventually lead to the prosecution—and, where the evidence warrants it, the conviction—not only of the small fry but of some of the so-called “big fish” as well. I hope I am proven wrong.

Because even now, communities where billions have supposedly been spent on flood control continue to go under water. Perhaps this is what happens when projects are determined by political boundaries and allocations rather than watersheds, river basins, sound engineering and the actual behavior of water.

Let the evidence lead wherever it must. No sacred cows. No selective justice. And let those proven guilty be held accountable according to law.

Jason managed to catch his big fish in our flooded garden. Let us hope our justice system can do a little better than Jason and catch the bigger ones.

Public money is people’s money. And when money meant to protect people from floods is stolen, it is not just money that disappears. Homes, livelihoods, futures—and sometimes lives themselves—are swept away.

Veritas Editorial

Picture of Rev. Fr. Anton CT Pascual

Rev. Fr. Anton CT Pascual

Fashion show sa baha

 32,873 total reads

 32,873 total reads Mga Kapanalig, ano ang datíng kapag ang mga pulitiko na nakikiramay sa mga binaha ay nakasuot ng mamahaling damit? Ang Pampanga ay ang

Read More »

Perwisyo sa NLEx

 55,133 total reads

 55,133 total reads Mga Kapanalig, napagsabihan na ba kayo nito: “kung ayaw mong ma-traffic, umalis ka nang maaga.” Pero paano kung umalis ka nga nang maaga,

Read More »

Pagod na pagod

 91,633 total reads

 91,633 total reads Mga Kapanalig, pagod na pagod na raw si Senador Juan Miguel Zubiri sa sobrang siksik na schedule niya tuwing pumapasok sa Mataas na

Read More »

Kahirapan sa bansa

 312,258 total reads

 312,258 total reads Mga Kapanalig, tinatayang anim na milyong Pilipino ang nakaahon na sa kahirapan.  Ayon iyan sa Philippine Statistics Authority (o PSA). Bumagsak sa 9.7%

Read More »

Inhustisya sa gitna ng krisis sa klima

 344,988 total reads

 344,988 total reads Mga Kapanalig, nakikiramay tayo sa mga taga-Nepal Matapos ang isang nakapanlulumong trahedyang nangyari doon. Noong nakaraang linggo, magkasunod na flash floods at mudslides

Read More »

Watch Live

RELATED TOPICS

Sabado, Setyembre 12, 2026

 767 total reads

 767 total reads Sabado ng Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) o kaya Kamahal-mahalang Ngalan ng Mahal na Birhen o kaya Paggunita sa Mahal na Birheng Maria tuwing

Read More »

Biyernes, Setyembre 11, 2026

 2,307 total reads

 2,307 total reads Biyernes ng Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 1 Corinto 9, 16-19. 22b-27 Salmo 83, 3. 4. 5-6. 12 Ang templo mo’y aking

Read More »

Huwebes, Setyembre 10, 2026

 3,543 total reads

 3,543 total reads Huwebes ng Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 1 Corinto 8, 1b-7. 11-13 Salmo 138, 1-3. 13-14ab. 23-24 Poon, ako ay samahan sa

Read More »

Miyerkules, Setyembre 9, 2026

 4,420 total reads

 4,420 total reads Miyerkules ng Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 1 Corinto 7, 25-31 Salmo 44, 11-12. 14-15. 16-17 O kab’yak ng hari namin, ang

Read More »

Martes, Setyembre 8, 2026

 5,433 total reads

 5,433 total reads Kapistahan ng Pagsilang ng Mahal na Birheng Maria Mikas 5, 1-4a o kaya Roma 8, 28-30 Salmo 12, 6ab. 6kd Ang lubos kong kasiyahan

Read More »

SUPPORT OUR MISSION

BECOME A KAPANALIG MEMBER AND EUCHARISTIC ADVOCATE!

CATHOLINK

THE PHILIPPINES CATHOLIC CHURCH ONLINE DIRECTORIES

Scroll to Top