255,055 total reads
Mahinang industrial base ng ekonomiya, ito ang hadlang at ugat ng tumataas na bilang ng mga walang trabaho sa bansa lalu na sa sektor ng mga kabataan.
Ang tumataas na bilang ng mga kabataang walang trabaho ay resulta ng bumabagsak na ekonomiya.
Sa pag-aaral ng IBON Foundation, maraming kabataan na edad 15 hanggang 24-taong gulang ang naghahanap ng trabaho pero wala silang mapapasukang trabaho. Sa datos ng Philippine Statistic Authority, pumalo na sa 18.6 percent ang youth unemployment rate, mas ito ng tatlong beses sa naunang datos na 6-percent.
Sa kabuuan, 96-porsiyento o 1.3-milyong kabataan ay walang trabaho, education o training (NEET) habang ang 2-milyong NEET youth ay labas ng labor force., sa kabuuang umaabot na sa 3.3-milyong kabataan ang walang trabaho, nagti-training at nag-aaral.
Nabatid na 36-percent ng mga walang trabaho sa Pilipinas ay binubuo ng mga kabataan.
Kapanalig, ang problema ay hindi likha ng job-skill mismatch na palaging dahilan ng pamahalaan. Ang suliranin ay likha ng mahinang structural foundation.
Naniniwala ang IBON foundation na ang kinakaharap na “youth crisis” sa Pilipinas ay hindi lamang suliranin ng higher education institutions at curriculum planners kundi problema din ng economic planners ng administrasyong Marcos.
Ang positibong datos, ang sektor ng agrikultura ang pinakamataas na employer ng mga nagtapos ng Junior high school at highschool graduate, sinundan ito ng wholesale at retail trade.
Kapanalig, sa harap ng katotohanang ito., ang katanungan ay: epekto ba ang K-12 education program ng pamahalaan?
Ano ba ang dapat tutukan ng education at economic planners ng pamahalaan? Kailangan ba niyang mamumuhunan sa sinasabing “human capital for economic competitiveness o magdevelop ng “wholesome citizenry”?
Ang mali Kapanalig, tila ang ating mga education at economic planners ay nakatuon sa pagtugon sa global labor market, lalo na ang workforce na maalam sa artificial intelligence at advance digital technologies.
Ang payo ng IBON foundation, dapat tutukan ng pamahalaan ang kapasidad ng ekonomiya kung paano i-absorb ang mga bagong graduates, hindi yung tutukan kung bagsak ba ang education system o sapat ba pamumuhunan sa re-skilling ng mga kabataan para makasabay sa mabilis na pagbabago ng teknolohiya.
Kapanalig, nakasaad sa 1987 Philippine Constitution, Article XIV, Section 2, The State shall:(1) Establish, maintain, and support a complete, adequate, and integrated system of education relevant to the needs of the people and society.
Sinasabi sa Compendium of the Social Doctrine of the Church (240)“Public authorities must see to it that public subsidies are so allocated that parents are truly free to exercise this right without incurring unjust burdens. Parents should not have to sustain, directly or indirectly, extra charges which would deny or unjustly limit the exercise of this freedom. The refusal to provide public economic support to non-public schools that need assistance and that render a service to civil society is to be considered an injustice.”
Sumainyo ang Katotohanan.
