MARTES, NOBYEMBRE 22, 2022

SHARE THE TRUTH

 2,172 total reads

Paggunita kay Santa Cecilia, dalaga at martir

Pahayag 14, 14-19
Salmo 95, 10. 11-12. 13

Panginoo’y paririto
upang hatulan n’ya tayo.

Lucas 21, 5-11

Memorial of St. Cecilia, Virgin and Martyr (Red)

Mga Pagbasa mula sa
Martes ng Ika-34 o Huling Linggo sa Karaniwang Panahon (II)

UNANG PAGBASA
Pahayag 14, 14-19

Pagbasa mula sa aklat ng Pahayag

Akong si Juan ay tumingin, at nakita ko ang isang puting ulap, at nakaupo rito ang isang nilikhang animo’y tao, may koronang ginto at may hawak na isang matalas na karit.

Isa pang anghel ang lumabas mula sa templo at malakas na nagsalita sa nakaupo sa ulap, “Gamitin mo na ang iyong karit, gumapas ka na sapagkat panahon na; hinog na ang anihin sa lupa.” Ikinampay ng nakaupo sa ulap ang kanyang karit, at nagapas ang anihin sa lupa.

At isa pang anghel ang nakita kong lumabas sa templo sa langit; may hawak din siyang matalas na karit.

Lumabas mula sa dambana amg isa ring anghel, ang namamahala sa apoy. Sinabi niya sa anghel na may matalas na karit, “Gamitin mo na ang iyong karit, at anihin mo ang mga ubas sa lahat ng ubasan sa lupa, sapagkat hinog na!” Kaya’t ikinampay ng anghel ang kanyang karit, inani ang mga ubas, at inihagis sa pisaan, na siyang matinding poot ng Diyos.

Ang Salita ng Diyos.

SALMONG TUGUNAN
Salmo 95, 10. 11-12. 13

Panginoo’y paririto
upang hatulan n’ya tayo.

“Panginoo’y siyang hari,” sa daigdig ay sabihin,
“Sanlibuta’y matatag na, kahit ito ay ugain;
sa paghatol sa nilikha, lahat ay pantay sa paningin.”

Panginoo’y paririto
upang hatulan n’ya tayo.

Lupa’t langit ay magsaya, umugong ang kalaliman,
lahat kayo na nilikhang nasa tubig ay magdiwang.
Ang bukirin at ang lahat ng naroon ay sumigaw,
pati mga punongkahoy sa galak ay mag-awitan.

Panginoo’y paririto
upang hatulan n’ya tayo.

Ang Poon ay pupurihin, pagkat siya ay daratal,
paririto sa daigdig, upang lahat ay hatulan.
Tapat siya kung humatol at lahat ay pantay-pantay.

Panginoo’y paririto
upang hatulan n’ya tayo.

ALELUYA
Pahayag 2, 10k

Aleluya! Aleluya!
Manatili kang matapat
hanggang iyong kamatayan
pagkat buhay, aking bigay.
Aleluya! Aleluya!

MABUTING BALITA
Lucas 21, 5-11

Ang Mabuting Balita ng Panginoon ayon kay San Lucas

Noong panahong iyon, pinag-uusapan ng ilang tao ang templo – ang kahanga-hangang mga bato na ginamit dito at ang mga palamuti nito na inihandog ng mga tao. Kaya’t sinabi ni Hesus, “Darating ang panahong lahat ng nakikita ninyong iyan ay iguguho, walang batong ititira sa ibabaw ng kapwa bato.”

Tinanong nila si Hesus, “Guro, kailan po ito mangyayari? At ano ang magiging palatandaan na ito’y magaganap na?”

Sumagot siya, “Mag-ingat kayo at nang hindi mailigaw ninuman! Sapagkat marami ang darating sa aking pangalan na magsasabi, ‘Ako ang Mesias!’ at, ‘Dumating na ang panahon!’ Huwag kayong susunod sa kanila. Huwag kayong mabagabag kung makabalita kayo ng mga digmaan at mga himagsikan. Dapat mangyari ang mga ito, ngunit hindi darating karaka-raka ang wakas.” At sinabi pa niya, “Makikipagdigma ang bansa laban sa kapwa bansa at ang kaharian sa kapwa kaharian. Magkakaroon ng malalakas na lindol, magkakagutom at magkakasalot sa iba’t ibang dako. May lilitaw na mga kakila-kilabot na bagay at mga kagila-gilalas na tanda buhat sa langit.”

Ang Mabuting Balita ng Panginoon.

PANALANGIN NG BAYAN
Ika-34 na Linggo sa Karaniwang Panahon
Martes

Sama-samang natitipon bilang Bayan ng Diyos, may pananalig nating dalhin ang ating mga pangangailangan sa Ama, umaasang ipagkakaloob niya ang ating mga kahilingan.

Panginoon, dinggin mo ang aming panalangin.
o kaya
Ama, umaasa kami sa Iyo.

Ang ating mga pastol nawa’y ganap na maiukol ang kanilang buhay sa pagpapahayag ng Ebanghelyo sa pamamagitan ng pagsaksi nila dito, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga magulang at mga guro nawa’y maging mga buhay na halimbawa ng pananampalataya sa mga taong nasa ilalim ng kanilang pagkalinga, manalangin tayo sa Panginoon.

Tayo nawa’y magsumikap na gawin kung ano ang tama at ang Salita ng Diyos ang maging buhay na pwersa na gumagabay sa ating pagkilos, manalangin tayo sa Panginoon.

Tayo nawa’y magmalasakit sa mga matatanda, mga nalulumbay, at mga maysakit, manalangin tayo sa Panginoon.

Ang mga yumao nawa’y makatagpo ng kapahingahan at bagong buhay sa Kaharian ng Diyos, manalangin tayo sa Panginoon.

Makalangit na Ama, palalimin mo ang aming pananampalataya upang umunlad kami sa iyong pag-ibig at tuwinang maglingkod sa iyo nang may bukas-palad at tapat na puso. Hinihiling namin ito sa pamamagitan ni Kristong aming Panginoon. Amen.

WHEN ARTIFICIAL INTELLIGENCE CREATES AN INTELLIGENCE WE CAN NO LONGER CONTROL

 3,979 total reads

I recently engaged ChatGPT in a rather unsettling conversation about Artificial Intelligence. I asked:

“How seriously should we take the warning that superintelligent AI could eventually pose an existential threat to humanity? What do you think is the more realistic danger—not the science-fiction scenario, but the path by which human beings could actually lose meaningful control over increasingly intelligent AI systems?”

I found part of its response particularly thought-provoking. What struck me was that the scenario it described was not really about machines suddenly becoming conscious, turning evil, and deciding to destroy us. It was about us—about human beings gradually surrendering more and more agency because the machines seem to do things faster, better and more efficiently than we do.

Here is the part of ChatGPT’s response that stayed with me:

“The more plausible route to catastrophe begins with human beings voluntarily giving increasingly capable AI systems authority.

Imagine the progression:

AI gives advice

AI writes software

AI executes software

AI operates computers autonomously

AI controls financial transactions

AI manages infrastructure

AI designs successor AI systems

humans increasingly cannot understand or supervise what the system is doing.

At every stage somebody might say, quite reasonably, ‘It performs this job faster and better than humans. Give it more authority.’

That is precisely why the International AI Safety Report stresses three things simultaneously: capability, access and permissions. A highly intelligent model sitting isolated on a computer is radically different from the same model connected to cloud infrastructure, financial systems, laboratories or critical infrastructure and authorized to take actions.

So the really profound danger may not be:

‘AI suddenly decides to conquer humanity.’

It may be:

‘Humanity gradually delegates so much agency to AI that meaningful human control becomes impossible.’

That is the genuinely new philosophical problem presented by AI: for the first time in human history, human beings may be creating increasingly powerful intelligence without knowing whether there is anyone ‘in there’ who actually understands, experiences or wills anything at all.”

The implication of Coxon’s warning to AI builders and entrepreneurs seems to me simply this: STOP. BEFORE IT’S TOO LATE.

Perhaps it is time for Pope Leo XIV, together with the leaders of the world’s major religious traditions, to take the initiative in calling for an International Summit on Artificial Intelligence—bringing together not only governments and technology companies, but scientists, ethicists, philosophers and representatives of civil society.

The purpose need not be to stop the development of AI. The more urgent question is whether humanity should agree to pause any attempt to develop or deploy a form of superintelligence that could operate beyond meaningful human understanding, supervision and control, until adequate international safeguards are in place.

Because perhaps the greatest danger is not that Artificial Intelligence will one day decide to take control away from us.

Perhaps the greater danger is that, little by little, dazzled by its efficiency and intelligence, we will willingly hand over control ourselves.

And by the time we realize how much we have surrendered, we may no longer know how to take it back.

WHEN CREATED CREATIVITY BEGINS TO CREATE… ON ITS OWN!

 3,975 total reads

There is disturbing news about Artificial Intelligence going viral around the world. Jacob Coxon, a 27-year-old researcher who worked at both OpenAI and Anthropic, has resigned and issued a startling warning: some of the very people developing the world’s most advanced AI systems believe there is a real possibility that these systems could eventually escape human control and pose an existential threat to humanity. Another leading Anthropic researcher, Evan Hubinger, has publicly said that he personally puts the risk of AI causing human extinction within the next decade at more than 10 percent.

(Associated Press: https://apnews.com/article/2ed549e07f2f941600a135070487d83d)

We should not simply laugh off the concern as another science-fiction doomsday scenario. Anthropic and OpenAI themselves have developed safety frameworks that explicitly recognize the possibility of catastrophic harm and “loss of control” from increasingly capable AI systems.

(Anthropic: https://www.anthropic.com/responsible-scaling-policy)
(OpenAI: https://openai.com/…/openai-frontier-governance-framework/)

Perhaps one simple way of understanding the issue is through what I would call CREATED CREATIVITY. Human beings are creatures endowed with creativity. We create tools, machines, computers—and eventually Artificial Intelligence.

But there is something unusual about this particular creation. A hammer cannot create a better hammer. A calculator cannot design a better calculator. AI can already help human beings write computer programs, solve highly complex problems, conduct research, and develop better AI.

Human creativity has therefore begun producing what we might call “created creativity”: something we created that can itself participate in the process of creating.

Now imagine the next step. Human beings create a first generation of advanced AI. That AI helps create a more capable second generation. The second helps develop a still more powerful third generation. The third helps produce a fourth—and the process keeps accelerating.

At some point, the new systems could theoretically become so complex and capable that ordinary human intelligence can no longer fully understand how they work or predict what they will do. This is what researchers mean when they speak about recursive self-improvement and the possibility of superintelligence. We are not there yet. But AI is already being used in computer programming and AI research. The serious question is what happens if this process eventually begins to accelerate beyond our capacity to follow it.

And here lies the real danger.

It does not require imagining an AI suddenly becoming conscious, angry or evil, like some monster in a science-fiction movie. An extremely powerful AI need not hate us in order to harm us. The danger is that we could give increasingly autonomous systems goals and capabilities that they pursue in ways we did not intend—and eventually cannot understand, correct or stop.

In other words, the creature begins to operate beyond the effective control of its human creators.

Could such created intelligence eventually acquire enough power and autonomy to threaten its own human creators—even human survival itself?

We do not know.

But when some of the very scientists developing these technologies tell us that they themselves cannot guarantee that this will never happen, prudence requires that we listen.

This is why Pope Leo XIV has every reason to keep raising the ethical questions posed by the digital revolution and Artificial Intelligence.

In Magnifica Humanitas, he makes a remarkable observation: even the people who design today’s AI have only a limited understanding of its inner workings. AI systems, he says, are increasingly “cultivated” rather than simply “built”: developers create the conditions in which their capabilities develop without directly designing every detail.

(Magnifica Humanitas, especially §§97–100: https://www.vatican.va/…/20260515-magnifica-humanitas.html)

And only recently, Pope Leo asked an extraordinarily timely question: Will we still be able to control these machines in the future, or could humanity become “a victim of its own inventions”?

(Pope Leo XIV, 28 August 2026: https://www.vatican.va/…/documents/20260828-iisa.html)

That is no longer merely a question for science fiction.

Perhaps the deepest question posed by AI is therefore no longer simply:

WHAT CAN HUMAN CREATIVITY CREATE?

It is increasingly:

WHAT HAPPENS WHEN OUR CREATIONS THEMSELVES BEGIN TO CREATE—AND EVENTUALLY CREATE THINGS THAT THEIR HUMAN CREATORS CAN NO LONGER FULLY UNDERSTAND OR CONTROL?

The answer is not to fear human creativity. Creativity is one of our greatest gifts.

The challenge is to make sure that human wisdom, conscience and moral responsibility develop as rapidly as the power of our CREATED CREATIVITY.

KAPAG ANG PULITIKA AY NAGING PANATISMO

 4,809 total reads

Kapag ang suporta sa isang lider ay nauuwi sa pagkamuhi sa kapwa, hindi na lamang pulitika ang nakataya—pati ang pagkakaisa ng bayan.

 

PILIPINAS — Sa tuwing dumarating ang panahon ng halalan, muling umiinit ang usapang pulitika sa bansa.

Sa social media, sa mga tahanan, sa mga opisina, sa mga tindahan at maging sa mga simpleng usapan ng magkakaibigan, kanya-kanyang paninindigan ang mga Pilipino.

May sumusuporta sa isang kandidato. May kumakampi sa iba. May nagtatanggol sa isang partido at may mariing kumokontra rito.

Bahagi ito ng demokrasya.

Ang pagkakaroon ng magkakaibang opinyon ay hindi problema.

Ang tunay na problema ay nagsisimula kapag ang pagsuporta sa pulitika ay nagiging panatismo.

Kapag ang isang lider ay hindi na maaaring punahin.

Kapag ang bawat pagkakamali ay awtomatikong ipinagtatanggol.

Kapag ang kasinungalingan ay pinaniniwalaan dahil galing ito sa “ating panig.”

At higit sa lahat, kapag ang kapwa Pilipino ay itinuturing nang kaaway dahil lamang iba ang kanyang ibinotong kandidato.

 

MULA SA PAGKAKAIBA, TUNGO SA PAGKAKAHATI

Hindi naman agad nagsisimula sa galit ang political fanaticism.

Minsan, nagsisimula lamang ito sa simpleng paghanga.

“Magaling siya.”

“Siya lang ang makakapagpabago sa bansa.”

“Siya lang ang may solusyon.”

Hanggang sa unti-unting nagiging:

“Hindi siya maaaring magkamali.”

At kapag may nagtanong o pumuna:

“Kalaban ka siguro.”

Dito nagiging mapanganib ang sitwasyon.

Dahil ang isang demokratikong lipunan ay nangangailangan ng mga mamamayang marunong magtanong, magsuri at pumuna.

Kung lahat ng kritisismo ay itinuturing na pag-atake, paano natin malalaman kung may mali?

Kung lahat ng tagasuporta ng kabilang panig ay itinuturing na kaaway, paano mananatiling buo ang isang bayan?

 

HINDI NA KANDIDATO ANG PINAGTATANGGOL—KUNDI KAMPON

Isa sa mga pinakamapanganib na anyo ng political fanaticism ay ang tinatawag na “blind loyalty.”

Dito, hindi na mahalaga kung tama o mali ang isang kilos.

Ang mahalaga ay kung sino ang gumawa nito.

Kapag ang ating lider ang gumawa, may dahilan.

Kapag ang kabilang lider ang gumawa, iskandalo.

Kapag ang ating panig ang nagsalita, katotohanan.

Kapag ang kabilang panig ang nagsalita, propaganda.

Sa ganitong pag-iisip, nawawala ang isang mahalagang prinsipyo:

Ang tama ay tama kahit sino pa ang gumawa nito, at ang mali ay mali kahit sino pa ang gumawa nito.

Kapag nawala ang prinsipyong ito, madaling manipulahin ang isang lipunan.

At kapag maraming mamamayan ang hindi na kumikilala sa katotohanan maliban kung ito ay pabor sa kanilang kampo, lalong lumalalim ang pagkakahati ng bayan.

 

ANG EPEKTO SA BAYAN

Maaaring isipin ng ilan na simpleng away lamang sa social media ang political fanaticism.

Ngunit mas malalim ang epekto nito.

Kapag lumala ang pagkakahati ng mga tao, maaaring maapektuhan ang tiwala sa isa’t isa.

Magkakaibigan ay nagkakagalit.

Magkakamag-anak ay hindi nag-uusap.

Magkakapitbahay ay nagkakampihan.

At ang mga taong dapat sana’y nagtutulungan bilang mamamayan ay nauubos ang panahon sa pagtatanggol sa kani-kanilang kampo.

Mas malala, maaari nitong gawing normal ang pag-atake, paninira, fake news at pagpapakalat ng galit.

Unti-unting nasasanay ang mga tao na hindi na makinig.

Hindi na magtanong.

Hindi na kumilatis.

Basta ang impormasyon ay pabor sa kanilang panig, tinatanggap nila.

At kapag ganito ang naging kultura ng isang bayan, hindi lamang isang halalan ang maaaring maapektuhan.

Pati ang kinabukasan ng demokrasya.

 

ANO ANG PAALALA NG SIMBAHAN?

Sa gitna ng ganitong kalagayan, mahalagang balikan ang pananaw ng Simbahan tungkol sa buhay panlipunan.

Hindi ipinagbabawal ng Simbahan ang pakikilahok ng mga Kristiyano sa pulitika. Sa katunayan, mahalaga ang responsableng pakikilahok ng mamamayan sa pagtataguyod ng kabutihang panlahat.

Ngunit hindi dapat maging kapalit ng pananampalataya ang isang partidong pampulitika o isang personalidad.

Ang isang lider ay hindi dapat ituring na tagapagligtas ng bayan.

At ang isang partido ay hindi dapat maging sukatan ng kung sino ang “mabuti” at “masama” sa lahat ng pagkakataon.

Ang Kristiyano ay tinatawag na gumamit ng konsensya, katotohanan, katarungan at malasakit sa kapwa sa kanyang mga desisyong panlipunan at pampulitika.

Mahalaga rin ang konsepto ng kabutihang panlahat—ang paghahanap ng kabutihan hindi lamang para sa ating sarili o sa ating grupo, kundi para sa buong lipunan.

Dahil dito, may pagkakataong kailangan nating punahin maging ang taong ating sinusuportahan.

Hindi dahil galit tayo sa kanya.

Kundi dahil mahalaga sa atin ang katotohanan.

 

HINDI KAAWAY ANG MAY IBANG BOTO

Marahil ito ang isa sa pinakamahalagang bagay na kailangang maalala ng bawat Pilipino.

Ang taong iba ang ibinoto mo ay hindi awtomatikong masama.

Hindi siya awtomatikong bobo.

Hindi siya awtomatikong bayaran.

Hindi siya awtomatikong kalaban.

Maaaring magkaiba lamang kayo ng pananaw tungkol sa kung sino ang pinakamabuting mamuno.

At pagkatapos ng halalan, pareho pa rin kayong mamamayan ng iisang bansa.

Pareho kayong apektado ng presyo ng pagkain.

Pareho kayong umaasa sa maayos na serbisyo ng pamahalaan.

Pareho kayong nangangailangan ng seguridad, trabaho, edukasyon at kinabukasan.

Magkaiba man ang boto, iisa pa rin ang bayan.

 

ANG PINAKAMAHALAGANG TANONG

Hindi masama ang magkaroon ng political conviction.

Hindi masama ang ipaglaban ang isang prinsipyo.

Hindi masama ang magsalita laban sa katiwalian.

Hindi masama ang pumuna sa isang lider.

Ngunit bago natin ipagtanggol ang isang pulitiko, maaaring itanong muna natin sa ating sarili:

Kung hindi ko siya sinusuportahan, ipagtatanggol ko pa rin ba ang ginawa niya?

Kung ang sagot ay hindi, marahil panahon nang suriin ang ating paninindigan.

Dahil baka hindi na natin ipinaglalaban ang katotohanan.

Baka ipinaglalaban na lamang natin ang ating kampo.

 

ANG BAYAN BAGO ANG KAMPO

Sa isang demokrasya, mahalaga ang mga lider.

Ngunit higit na mahalaga ang mga mamamayan.

Maaaring magpalit ng partido.

Maaaring magpalit ng kandidato.

Maaaring magpalit ng administrasyon.

Ngunit ang bayan ay nananatili.

Kaya hindi natin kailangang maging magkakaaway dahil lamang sa pulitika.

Maaari tayong hindi magkasundo nang hindi nagkakagalit.

Maaari tayong pumuna nang hindi nanlalait.

Maaari tayong manindigan nang hindi namumuhi.

At maaari nating suportahan ang isang lider nang hindi isinasantabi ang ating konsensya.

Sapagkat ang tunay na pagmamahal sa bayan ay hindi bulag na pagsunod sa isang tao.

Ito ay ang tapang na piliin ang katotohanan, katarungan at kabutihang panlahat, kahit minsan ay nangangahulugan itong salungatin ang sarili nating kampo.

Sa huli, hindi dapat itanong lamang:

“Kanino ka?”

Mas mahalagang itanong:

“Ano ang tama?”

Dahil kapag ang pulitika ay naging panatismo, maaaring manalo ang isang partido.

Ngunit kapag nawala ang katotohanan, pagkakapatiran at malasakit sa kapwa—

maaaring ang buong bayan ang matalo.

Veritas Editorial

Picture of Rev. Fr. Anton CT Pascual

Rev. Fr. Anton CT Pascual

AN INCUMBENT CONGRESSMAN

 93,791 total reads

 93,791 total reads Kapanalig, kung normal na sa bansa natin ang corruption na kinasasangkutan mismo ng mga halal na opisyal at pinuno ng mga ahensiya ng

Read More »

Fashion show sa baha

 138,463 total reads

 138,463 total reads Mga Kapanalig, ano ang datíng kapag ang mga pulitiko na nakikiramay sa mga binaha ay nakasuot ng mamahaling damit? Ang Pampanga ay ang

Read More »

Perwisyo sa NLEx

 160,666 total reads

 160,666 total reads Mga Kapanalig, napagsabihan na ba kayo nito: “kung ayaw mong ma-traffic, umalis ka nang maaga.” Pero paano kung umalis ka nga nang maaga,

Read More »

Pagod na pagod

 197,156 total reads

 197,156 total reads Mga Kapanalig, pagod na pagod na raw si Senador Juan Miguel Zubiri sa sobrang siksik na schedule niya tuwing pumapasok sa Mataas na

Read More »

Kahirapan sa bansa

 412,033 total reads

 412,033 total reads Mga Kapanalig, tinatayang anim na milyong Pilipino ang nakaahon na sa kahirapan.  Ayon iyan sa Philippine Statistics Authority (o PSA). Bumagsak sa 9.7%

Read More »

Watch Live

RELATED TOPICS

Martes, Setyembre 15, 2026

 2,500 total reads

 2,500 total reads Paggunita sa Mahal na Birheng Maria na Nagdadalamhati Hebreo 5, 7-9 Salmo 30, 2-3a. 3bk-4. 5-6. 15-16. 20 Poong D’yos na maibigin ako

Read More »

Lunes, Setyembre 14, 2026

 3,845 total reads

 3,845 total reads Kapistahan ng Pagtatampok sa Krus na Banal Mga Bilang 21, 4b-9 o kaya Filipos 2, 6-11 Salmo 77, 1-2. 34-35. 36-37. 38 Hindi nila

Read More »

Linggo, Setyembre 13, 2026

 5,169 total reads

 5,169 total reads Ika-24 na Linggo sa Karaniwang Panahon (A) Sirak 27, 33 – 28, 9 Salmo 102, 1-2. 3-4. 9-10. 11-12 Ang ating mahabaging D’yos

Read More »

Sabado, Setyembre 12, 2026

 6,022 total reads

 6,022 total reads Sabado ng Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) o kaya Kamahal-mahalang Ngalan ng Mahal na Birhen o kaya Paggunita sa Mahal na Birheng Maria tuwing

Read More »

Biyernes, Setyembre 11, 2026

 7,053 total reads

 7,053 total reads Biyernes ng Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon (II) 1 Corinto 9, 16-19. 22b-27 Salmo 83, 3. 4. 5-6. 12 Ang templo mo’y aking

Read More »

SUPPORT OUR MISSION

BECOME A KAPANALIG MEMBER AND EUCHARISTIC ADVOCATE!

CATHOLINK

THE PHILIPPINES CATHOLIC CHURCH ONLINE DIRECTORIES

Scroll to Top