33,029 total views
27th Sunday in Ordinary Time Cycle C
Hab 1:2-3;2:2-4 2 Tim 1:6-8.13-14 Lk 17:5-10
Ang daing ni propeta Habakuk sa ating unang pagbasa ay siya din ang daing natin sa Diyos: “Hanggang kailan mo babayaang mamayani ang karahasan?” Oo, daing din natin ito kasi nababalitaan natin na ang mga makapangyarihang mga tao at mga bansa ay patuloy na nang-aabuso ng iba at parang walang makapapipigil sa kanila. Patuloy na binabaril ng Israelis ang mga Palestinians at ginugutom pa! Ilang daang truck na may pagkain, tubig o mga gamot ang nakaabang sa border ng Gaza ngunit hindi pinapapasok ng mga Israelis kaya’t ang mga bata ay namamatay ng gutom sa loob ng Gaza. Talagang sinasadyang patayin sa gutom ang mga dalawang milyon na mga Palestinians. Genocide ang tawag dito, na ang ibig sabihin ay ang pag-ubos ng isang lahi! At walang magawa ang United Nations. Walang magawa kasi kinakampihan ng America ang Israel. Panginoon, hanggang kailan pa? Kailan pa mahahatulan ang pumatay sa libu-libong mga tao, mga babae at mga bata sa ngalan ng Drug War ni Duterte dito sa Pilipinas? Kailan pa mapapakulong ang mga politiko na kumurakot sa pera ng bayan sa kanilang mga porsyento sa mga projects para sa bayan? Kailan pa maaayos ang mga daan natin? Kailan pa magkakaroon ng patubig ang magsasaka natin? Panginoon, kailan pa? Ang kasamaan at kahirapan ay nananatili, Panginoon. Hanggang kailan pa ito?
Anong sagot ng Diyos kay propeta Habakuk, at ganoon din sa ating daing? “Mabilis dumating ang wakas ng kasamaan. Hindi ito maliliban. Tiyak na ito ay magaganap. Ang mga hambog at mga makapangyarihan ay mabibigo sa kanilang kapalaluan. Ibabagsak sila, ngunit ang matuwid ay mabubuhay kung siya ay manatiling tapat at hindi mawalan ng pag-asa.”
Huwag po tayong mawalan ng pag-asa na kikilos ang Diyos. Hindi siya nagpapabaya. Kaya ang dasal ng mga apostol sa Panginoon sa ating ebanghelyo ay siya rin dapat ang dasal natin: “Dagdagan po ninyo ang aming pananalig sa Diyos.” Makapangyarihan po ang pananalig sa Diyos. Kahit na maliit lang ang ating pananampalataya – kasing laki lamang ng butil ng mustasa, at ito ay maliit pa kaysa sa butil ng palay, susunod sa atin na mabunot ang isang puno at matanim sa dagat. Pangako din iyan ni Jesus. Ang ibig sabihin nito, na walang imposible sa mga taong nananalig sa Diyos.
Kaya ang tanong ay, nananalig ba tayo sa Diyos na matatanggal niya ang kasamaan? Sana buo ang ating pananampalataya na tayo ay handang sumunod sa Diyos sa lahat ng ipapagawa niya. Ituring natin ang ating sarili na alipin ng Diyos.
Susunod tayo sa kanya at hindi tayo magku-question sa kanya. Tayo ay tulad ng alipin na kahit na buong araw tayo nagtrabaho sa bukid, pagdating ng hapon pag-uwi natin, hindi tayo umaasa na purihin at amu-amuin tayo ng ating Panginoon. “Kawawa ka naman, pagod ka. Sige, magkapahinga ka muna.” Hindi tayo agad-agad nag-aantay ng gantimpala. Kung may iuutos pa sa atin, hindi tayo nagrereklamo. Alipin lang tayo. Susunod tayo sa Panginoon, alam niya ang kanyang ipinapagawa sa atin. Iyan ay ang pananalig na may pagpapakumbaba. Mayroon ba tayong ganitong tiwala sa Diyos?
“Mahirap yata iyan,” maaari nating sabihin. Oo nga mahirap pero makakayanan kasi binigyan tayo ng Espiritu ng kapangyarihan, pag-ibig at pagpipigil sa sarili, at hindi espiritu ng kaduwagan. Ito ang sinulat ni San Pablo sa atin. Hindi naman hihiling ang Diyos ng mga bagay na hindi natin makakayanan. Kasama ng kaalaman sa kanyang inaasahan sa atin ay ang pagbigay ng kakayahan na magampanan ito. Huwag tayong matakot na makihati sa kahirapan dahil sa Mabuting Balita, sinabi ni San Pablo. Anong kahirapan na dinadaanan natin dahil sa ating pananampalataya ay may kaakibat na kakayanan na ibinibigay ng Espiritu Santong nananahan sa atin.
Oo maraming kahirapan sa buhay natin. Maraming kasamaan na nangyayari. Pero hindi tatagal ang mga ito. Lilipas ang mga ito at malalampasan natin sila. Hindi tayo pababayaan ng Diyos na patuloy na nababahala sa atin. Ang pananalig sa Diyos ay hindi lang pananalig na mayroong Diyos. Ito ay pananalig na mahal tayo ng Diyos at hindi niya tayo pababayaan. Huwag natin siyang pagdudahan.
Ang mga tao, mga bansa at mga grupo na parang malalakas at nagagawa nila ang gusto nila kahit na masasama at nakakapahamak ng iba, hindi naman sila tatagal. Wala namang kapangyarihan sa mundo na nanatili. Nasaan na ang mga impero sa mundo na noon ay saklaw nila ang buong mundo? Nasaan na ang Egyptian Empire, ang Greek Empire, ang Roman Empire, ang Ottoman Empire, ang Spanish Empire, ang British Empire? Wala na ang mga ito. Hindi rin tatagal ang Russia, ang America at ang Tsina. Maglalaho din ang mga ito. Ngunit ang nanalig sa Diyos ay nanatili. Inusig ng mga Romano ang mga Kristiyano; wala na ang mga Romans, nandiyan pa rin at dumadami pa ang mga Kristiyano. Inusig ng mga Muslim ang mga Kristiyano pero nawala na rin ang Ottoman Empire. Inusig ng mga komunista ang mga Kristiyano pero bumagsak na ang Komunismo, nanatili pa ang simbahan. Babagsak din ang Tsina at ang mga Kristiyano na kinokontrol nila ay mananatiling nakatayo.
Ano nga ang ating tagumpay sa mundo? Ang ating pananampalataya; pananampalataya na minamahal tayo ng Diyos na pinadala niya ang kanyang Anak na si Jesus, hindi upang tayo ay parusahan, kundi tayo ay iligtas. Ito po ang ating panghawakan. Kaya sinabi ng Diyos kay propeta Habakuk, itaga mo ito sa bato upang madaling mabasa at ibalita sa lahat. Mabibigo ang mayayaman at makapangyarihan. Mamanahin ng mga may mababang loob ang lupa. Mamanahin nila ang sanlibutan.
