
Special treatment?
3,128 total reads
Mga Kapanalig, isa si dating House Speaker at Leyte Representative Martin Romualdez sa mga sinasabing pangunahing personalidad na sangkot sa flood control scandal na gumimbal sa ating lahat noong isang taon.
Noong Setyembre lang siya idinetine matapos sampahan ng kasong plunder ng Office of the Ombudsman. Lampas pitong bilyong piso ang halaga ng kickback na natanggap niya umano mula sa mga maanomalyang flood control at infrastructure projects. Hindi siya maaaring magpiyansa kaya kailangan siyang ilagay sa bilangguan habang dinidinig ang kanyang kaso.
Pero hindi katulad ng mga ordinaryong mamamayan na may kinahaharap na kaso, nagkaroon muna siya ng pagkakataong manatili sa ospital kung saan inihain ang kanyang warrant of arrest. May medical condition daw siya noon na kailangang tutukan ng mga doktor. Sa pamamagitan ng kanyang mga abogado—bagay na wala rin ang mga ordinaryong tao na kinakasuhan—nagawa niyang manatili sa ospital sa loob ng isang linggo. Iniutos ng Sandiganbayan na ilipat siya sa New Quezon City Jail at sumailalim sa medical evaluation sa UP-PGH; idineklara siyang “clinically stable” at kayang manatili sa regular na bilangguan.
Kamakailan, natuklasang may personal assistant ang dating House Speaker. Pinayagan daw ito for humanitarian reasons, partikular ang pangangailangang tutukan ang kanyang “unstable mental condition.” Kulang daw kasi ang mga tauhan ng pasilidad para tutukan ang mga nasa kanilang pangangalaga. Lumabas din sa inspeksyon ng Sandiganbayan na walang CCTV cameras na malapit sa selda ni Congressman Romualdez. Kumalat din ang mga balitang sinasadyang patayin ang kuryente para hindi mahagip ng mga CCTV cameras ang paglabas ni Congressman Romualdez gamit ang ambulansya ng piitan.
Kung bibisita kayo, mga Kapanalig, sa ating mga bilangguan, makikita ninyo kung gaano kalayo ang kalagayan ni Congressman Romualdez at iba pang tinatawag na high-profile inmates sa mga ordinaryong persons deprived of liberty (o PDL).
Nagsisiksikan ang mga ordinaryong PDLs sa isang dormitoryo na dapat ay para lamang sa 10 hanggang 20 na inmates, pero umaapaw ang mga ito dahil sa kakulangan ng espasyo.
Wala silang choice kundi ang umasa sa kung anong meron sa kanilang clinic o sa kapwa nila bilanggo para sa pangangalagang medikal. Dahil hindi ganoon kadali ang access sa ambulansya at ospital, marami sa mga maysakit ang lumalala ang kanilang kondisyon sa loob ng kulungan. Iba pa ang kalusugang pangkaisipan o mental health na talaga namang napapabayaan na.
Hindi sila pinapayagang magkaroon ng personal assistants o dalawin sa mas mahabang panahon. Tila dumadaan sa butas ng karayom ang mga mahal sa buhay na gusto silang bisitahin. Wala rin silang mga legal team na magtitiyak na napangangalagaan ang kanilang mga karapatan at nasusubaybayan ang kanilang kaso.
Bago pa man mapunta sa bilangguan, ang mga ordinaryong PDL ay hinuhuli agad at inilalagay sa mga piitan kahit pa maliit ang krimen na kanilang ginawa o kahit pa may sakit. Walang hospital arrest.
May mga karapatang pantao ang lahat ng mga PDL. Ito ang dahilan kung bakit nararapat pa rin silang tratuhin nang maayos kahit pa humaharap sa proseso ng pagpapanagot sa batas. Pero kung naibibigay sa isang high-profile inmate ang isang maayos na kondisyon sa kulungan, bakit hindi ito magawa sa lahat ng mga bilanggo? Pinahahalagahan sa mga panlipunang turo ng Simbahan ang katarungan, at hinihingi ng katarungan na ang batas ay dapat ipinatutupad ng pantay sa lahat—walang pinapaboran, walang kinikilingan, walang isinasaalang-alang na yaman, kapangyarihan, at katayuan sa buhay. Ang special treatment sa mga bilangguan, gaya ng pahiwatig sa Deuteronomio 16:19, ay “[pagpilipit sa] katarungan.”
Mga Kapanalig, dahil sa kanilang dignidad, walang bilanggo ang dapat magdusa sa kalunos-lunos na kalagayan sa mga kulungan—dating speaker ka man o ordinaryong bilanggo.
Sumainyo ang katotohanan.




