126,672 total reads
Mga Kapanalig, hanggang kailan pa magdurusa ang mga inosente sa nagpapatuloy pa ring digmaan sa Gaza?
Kamakailan, inaprubahan ng gobyerno ng Israel ang planong magpadala ng humigit-kumulang 60,000 reservist troops sa Gaza. Ayon sa Israeli military, magsisimula na ang isang bagong yugto ng labanan na tinawag nitong “gradual, precise, and targeted operation” sa loob at paligid ng siyudad. Kukubkubin na nila ang Gaza. Dahil dito, mukhang malabong matapos agad ang labanan.
Bilang sagot sa planong ito, sinabi ng mga militanteng Palestino na ang ginawang ito ng Israel ay “blatant disregard” o lantarang pagsasantabi sa mga pagsisikap na magkaroon ng ceasefire o tigil-putukan. Mukhang malabo na ring magkaroon ng kasunduan para palayain ang mga bihag sa halos dalawang taon nang sigalot. Habang tumatagal ang digmaan, mas maraming bata, matatanda, at iba pang inosenteng sibilyan ang nagdurusa.
Maraming mga bansa na, kabilang ang Pilipinas, ang nagsalita laban sa plano ng Israel. Sa isang pahayag na inilabas ng ating Department of Foreign Affairs noong Agosto 25, nanawagan ito ng agarang pagtigil sa lumalalang “humanitarian catastrophe” sa Gaza at ipinahayag ang matinding pagkabahala sa mga panibagong hakbang ng Israel.
Ayon sa United Nations, nakararanas na ang mga nasa Gaza ng famine o taggutom. Kalahating milyong tao ang dumaranas ng matinding kakulangan sa pagkain, malnutrisyon, at kamatayan dahil sa gutom. Ang patuloy na pagharang sa pagkain at iba pang pangangailangan ng mga Palestino ay nagbunga ng tinawag ni UN Secretary-General Antonio Guterres na isang “man-made disaster, moral indictment, and a failure of humanity itself.”
Sa digmaan, palaging ang mga inosente ang nagiging pangunahing biktima, kasama ang mga tinatawag na frontliners o ang mga sumusuong sa panganib para lang tumulong sa mga biktima. Nitong mga nakaraang linggo, dalawang beses na umatake ang Israel sa isang ospital sa Gaza. Kumitil ito ng 20 katao, kabilang ang mga mamamahayag at health workers. Nakababahala ang patuloy na pagdami ng mga mamamahayag na nasawi sa habang ginagawa ang kanilang trabaho. Ayon sa Committee to Protect Journalists (o CPJ), mahigit 190 na ang namatay sa loob ng halos dalawang taon nang digmaan. Nakaaalarma ito dahil ang mga mamamahayag ang nagsisilbing mata ng mundo sa mga nangyayari sa Gaza. Sa bawat kaso ng pagkamatay ng mga mamamahayag, lalong nalalagay sa panganib ang katotohanan.
Ayon sa Catholic social teaching na Fratelli Tutti, “We can no longer think of war as a solution, because its risks will probably always be greater than its supposed benefits.” Nanawagan din ang Latin at Greek Orthodox Patriarchs of Jerusalem ng agarang pagtatapos ng karahasan sa Gaza. Wala silang nakikitang magbibigay-katwiran sa anila’y “deliberate and forcible mass displacement of civilians.” Ngayon, higit kailanman, napakahalaga ng isang ceasefire o tigil-putukan.
Bakit kailangan nating magkaroon ng pakialam sa isang trahedyang nangyayari sa kabilang panig ng mundo? Ang anumang paglapastangan sa dignidad ng isang tao ay paglapastangan din sa dignidad ng lahat. Ang pagpatay sa mga bata at mamamahayag, gayundin ang pagharang sa pagkain, gamot, gasolina, at iba pang tulong, ay dapat kundenahin. Hindi kailanman dapat palampasin ang war crimes. Sinasabi sa Kawikaan 11:21: “Ang taong masama’y ‘di makakaligtas sa kaparusahan, ngunit hindi maaano ang nabubuhay sa katuwiran.” Paalala ito na sa huli, ang nasa likod ng kasamaan ay pananagutin.
Mga Kapanalig, sa harap ng bagong plano ng Israel para ganap na kubkubin ang Gaza, tila lalo pang lumalayo ang daan tungo sa kapayapaan. Sa gitna ng lahat ng ito, ang mga inosente pa rin ang tunay na biktima ng digmaan. Mabuti at nagsalita na ang ating pamahalaan. Tayo naman ay hinihilingang patuloy na ipanalangin ang kapayapaan sa Gaza.
Sumainyo ang katotohanan.
