10,034 total reads
Homiliya para sa Huwebes sa Ika-25 Linggo ng Karaniwang Panahon, 24 Setyembre 2026, Qohelet 1:2–11; Lucas 9:7–9
Lahat ng bagay dito sa mundo ay lumilipas. Lahat ng meron ngayon ay mawawala pagdating ng panahon. Lahat ng bago ay naluluma. Lahat ng masasabi ngayon ay nasabi na rin noon pa. Parang ganito ang mensahe ng aklat ni Qohelet sa ating unang pagbasa.
At ito rin ang mensahe ng Salmo 90, ang ating salmo tugunan. Ang sanlibong taon daw sa mata ng Diyos ay mistulang isang iglap lamang. Ang tao ay parang damong tumubo ngayon at malalanta bukas.
May isang kantang nauso noon na mukhang humugot ng inspirasyon sa ating unang pagbasa. Ang pamagat ay “Dust in the Wind”, o sa Tagalog, Alikabok sa Hangin. Ganyan daw ang buhay natin sa mundo. Parang alikabok na tinatangay lamang ng hangin.
Ganoon din ang kapangyarihan ng mga Herodes. At ito naman ang tema ng ating Ebanghelyo. Akala ni Herodes, napatahimik na niya ang propetang maanghang magsalita at bumabatikos sa kanyang pamamahala, si Juan Bautista. Ipinapugutan na niya ito ng ulo. Pero ngayon, nakakarinig na naman siya ng tungkol sa isang bagong propeta na ang pangalan ay Hesus na taga-Nasaret na pareho ang laman at tono ng pananalita.
At sa tingin daw ng ilan sa mga taong nakikinig kay Hesus, parang bumalik mula sa kabilang buhay si Juan Bautista sa katauhan niya. Kaya si Herodes, sa kabila ng pagkaligalig niya sa mga naririnig tungkol kay Hesus, ay parang sabik daw na makita kung sino ba itong Hesus na ito.
Ang ganda naman ng timing ng mga pagbasang ito. Kasi kahapon, pinanood ko ang speech ni President Trump sa UN General Assembly. Pinagtiyagaan kong pakinggan hanggang sa dulo, kahit mahaba. At habang nakikinig ako, ang tanong ko sa isip ko: Ano kaya ang nararamdaman ng mga kinatawan ng mga bansa sa buong mundo na nakikinig sa kanya?
Simple lang naman ang punto niya: “Bida ako dahil naibalik ko ang Amerika sa katayuan nito bilang pinakamakapangyarihang bansa sa buong daigdig.”
Naisip ko tuloy, gaano pa kaya ang itatagal ng buhay ng taong ito sa mundo? Bakit ba parang kung magsalita siya ay hindi siya mamamatay? Gagawin daw niyang mas ligtas ang mundo. Eh bakit parang bumabaliktad ang sikmura ko habang pinapakinggan ko siya?
Parang naririnig ko si Herodes sa mga salita niya. Ang lakas ng loob, ang taas ng tingin sa sarili, at ang laki ng tiwala sa kapangyarihang hawak niya.
At heto na naman, inuulit na naman ang usapang wala raw batayan ang usap tungkol global warming at climate change, pati ang mga agam-agam tungkol pagkawala ng human control sa AI—para sa kanya ay gawa-gawa lamang.
Tama ang manunulat sa ating unang pagbasa. Ang nasasabi ngayon ay nasabi na rin noon pa. Hindi na ito bago. Marami nang Herodes ang dumaan sa kasaysayan. Marami nang pinunong nag-akalang ang kanilang kapangyarihan ay walang hanggan. Marami nang nagbantang lilipulin ang kanilang mga kaaway. Pero nasaan na sila ngayon?
Samantalang si Juan Bautista, na akala ni Herodes ay napatahimik na niya, ay patuloy pa ring nagsasalita sa atin hanggang ngayon. At si Hesus, na sabik niyang makita, ay patuloy pa ring nagpapahayag ng Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos.
Ito ang paalala sa atin ng mga pagbasa ngayon: Ang kapangyarihan ng tao ay lumilipas. Ang mga kaharian at imperyo ay bumabangon at bumabagsak. Ang mga makapangyarihan ngayon ay mawawala rin pagdating ng panahon.
Pero ang katotohanan at ang Salita ng Diyos ay hindi kayang patahimikin ng sinumang Herodes. Ang Diyos lamang ang nananatili magpakailanman.
