333 total reads
Isang Pagninilay Tungkol sa Kinabukasan ng Sangkatauhan
Malapit na naman ang panahon ng Adbiyento. Bagama’t ilang linggo pa bago ito magsimula, nais ko nang ibahagi sa inyo ang pagninilay na ito. Maaari ninyo itong i-save muna at balikan pagdating ng Adbiyento.
Tungkol ito sa Ikalawang Pagparito ni Kristo, pero marahil ay hindi sa paraang nakasanayan nating isipin. Tungkol ito sa isang napakagandang pag-asa: ang pangarap ng Diyos para sa sangkatauhan, at ang kahanga-hangang pagkatao na naghihintay pang lubusang mahayag sa ating lahat.
Ito ang bunga ng aking maagang “Coffee with Jesus” ngayong umaga, na hango sa ating unang pagbasa ngayon mula sa Filipos 1:1–11.
Paano kung ang hinihintay nating “Muling Pagdating” ni Kristo ay hindi lamang tungkol sa pagbabalik niya sa kaluwalhatian sa katapusan ng panahon? Paano kung tungkol din ito sa ganap na paglitaw ng isang bagong sangkatauhan—isang sangkatauhang lubusan nang nabago ayon sa kanyang larawan?
Ito ang pumasok sa isip ko habang pinagninilayan ko ang sinabi ni San Pablo sa kanyang sulat sa mga taga-Filipos. Dalawang beses niyang binanggit sa unang kabanata ang darating na “Araw ni Kristo Hesus” (Fil 1:6, 10). Buo ang kanyang tiwala na ang Diyos na nagsimula ng mabuting gawain sa atin ay Siya ring magdadala nito sa kaganapan pagdating ng araw na iyon.
Ano kaya ang mabuting gawaing ito na gustong tapusin ng Diyos?Sa palagay ko, may kinalaman ito sa orihinal na pangarap ng Diyos para sa sangkatauhan.
Sa Aklat ng Genesis, sinasabing nilikha ang tao ayon sa hugis at wangis ng Diyos. Ibig sabihin, nilikha tayo upang maipakita sa ating buhay ang kabutihan, karunungan, kalayaan, at pag-ibig ng Diyos.
Pero sa paglipas ng panahon, nasira natin ang larawang iyon. Sa halip na magmalasakit sa isa’t isa, natuto tayong mang-api. Sa halip na magkaisa, nagkawatak-watak tayo. Sa halip na pangalagaan ang buhay, nakagawa tayo ng mas makabago at mas malulupit na paraan ng pagpatay at pagsira nito.
Kung minsan, para na tayong mga mababangis na hayop sa pakikitungo natin sa kapwa.
Naalala ko tuloy ang isang kakaibang pangitain sa ikapitong kabanata ng Aklat ni Daniel. Nakita ni Daniel ang apat na nakakatakot na halimaw na umaahon mula sa dagat. Kumakatawan ang mga ito sa mga makapangyarihang kaharian at imperyong naghahari sa pamamagitan ng dahas, pananakop, at pang-aapi.
Pero biglang nagbago ang kanyang pangitain. May lumitaw na isang nilalang na inilalarawan bilang “isang tulad ng anak ng tao”—ibig sabihin, isang mukhang tao, hindi halimaw. Hindi tulad ng mga mababangis na hayop, ang nilalang na ito ay tumanggap mula sa Diyos ng isang kahariang hindi kailanman magwawakas.
At ito ang nakakatuwa: sa bandang huli, ipinaliwanag ni Daniel na ang kahariang iyon ay ibibigay sa mga banal ng Kataas-taasang Diyos—sa bayan ng Diyos.
Hindi kaya ito isang pangitain tungkol sa sangkatauhang sa wakas ay makakabalik sa tunay nitong pagkatao? Isang mundong hindi na pinaghaharian ng mga taong asal-hayop, kundi ng mga taong marunong nang mamuhay bilang tunay na tao?
Lalong nagiging makabuluhan ang pangitaing ito kapag iniugnay natin kay Hesukristo. Tinawag ni San Pablo si Hesus na “Bagong Adan”. Ang unang Adan ay kumakatawan sa sangkatauhan sa kasalukuyan nating kalagayan—sugatan ng kasalanan, watak-watak, puno ng takot, sakop ng kamatayan, at laging natutuksong mangibabaw sa kapwa.
Pero ipinakita ni Hesus na may ibang paraan ng pagiging tao. Siya ang Anak ng Diyos na naging tao upang ipakita sa atin kung ano ang tunay na pagkataong lubusang nagpapahayag ng pag-ibig ng Diyos.
At hindi niya balak na Siya lamang ang maging ganoon. Sa Unang Sulat sa mga taga-Corinto, may sinabi si San Pablo na talagang kahanga-hanga:
“Kung paanong ang katawan ay iisa ngunit binubuo ng maraming bahagi … gayundin naman si Kristo.” (1 Cor 12:12)
Pansinin ninyo. Hindi sinabi ni Pablo, “Gayundin naman ang Simbahan.” Ang sinabi niya ay “Gayundin naman si Kristo.”
Ibig sabihin, hindi lamang isang indibidwal si Kristo. Siya ang ulo ng isang katawan na binubuo ng maraming bahagi—mga taong tinawag upang makibahagi sa kanyang buhay at misyon.
Ito ang maaari nating tawaging corporate Christ, o ang Kristong may iisang Katawan na binubuo ng marami—isang sambayanang natututong mamuhay sa pagkakaisa, pagmamalasakit, at pag-ibig.
Hindi kaya ang tinatawag ni Pablo na “Araw ni Kristo Hesus” ay hindi lamang ang araw ng maluwalhating pagbabalik ng Panginoon, kundi ang araw din ng ganap na paghahayag ng kanyang buong Katawan? Ang araw na mahahayag na sa wakas ang bagong sangkatauhang unti-unting hinuhubog ni Kristo sa buong kasaysayan?
Pero paano nga ba mabubuo ang bagong sangkatauhang ito? Ibinigay ni San Pablo ang sagot sa ikalawang kabanata ng Filipos, sa kanyang napakagandang awit tungkol sa pagpapakumbaba at kusang pagbibigay ng sarili ni Kristo. Ang tawag dito sa teolohiya ay kenosis, o pag-aalis ng sarili sa sentro upang magbigay-daan sa pag-ibig.
Bagama’t taglay ni Hesus ang kalagayang maka-Diyos, hindi niya ginamit ang pagiging kapantay ng Diyos para sa sariling kapakinabangan. Sa halip, hinubad niya ang kanyang kaluwalhatian, tinanggap ang kalagayan ng isang alipin, at nagpakumbaba hanggang sa kamatayan sa krus.
At saka lamang nagsalita si Pablo tungkol sa kanyang pagdakila. Baligtad na baligtad ito sa karaniwan nating pag-unawa sa kadakilaan! Para sa atin, ang pagiging dakila ay madalas nangangahulugan ng pag-angat sa ibabaw ng iba, pagkakaroon ng maraming pera, kapangyarihan, impluwensiya, at katanyagan.
Pero ibang daan ang itinuro ni Hesus: nagiging tunay tayong dakila kapag natututo tayong ialay ang ating sarili para sa kapwa. Bago makarating ang sangkatauhan sa kaluwalhatian, kailangan muna nitong matutuhan ang pagpapakumbaba at pagbibigay ng sarili. Bago tayo makibahagi sa kaluwalhatian ni Kristo, kailangan muna nating matutuhang makibahagi sa kanyang malasakit, paglilingkod, pagdurusa, at pag-ibig na handang magsakripisyo.
Marahil ito ang pinakamalalim na kahulugan ng pagtubos.
Hindi inililigtas ng Diyos ang sangkatauhan sa pamamagitan ng pagtatapon dito at paglikha ng panibagong sangkatauhan mula sa wala. Inililigtas tayo ng Diyos sa pamamagitan ng pagbabago sa atin mula sa kaibuturan ng ating pagkatao.
Ang lumang pagkataong pinaghaharian ng takot, kasakiman, inggitan, pag-aagawan, at pang-aapi ay kailangang magbigay-daan sa bagong pagkataong marunong makiisa, makiramay, magtaguyod ng katarungan, at magmahal.
At hindi lamang ito usaping panrelihiyon. Kahit ang mga taong hindi relihiyoso o hindi naniniwala sa Diyos ay maaaring maka-relate sa isang napakahalagang tanong na kinakaharap natin ngayon: “Anong klaseng mga tao na ba ang unti-unti nating kinahihinatnan?”
Napakalayo na ng narating natin sa teknolohiya. Pero mas naging makatao ba tayo? Kaya na nating makipag-usap sa mga tao sa kabilang panig ng mundo sa loob lamang ng ilang segundo. Pero natuto na ba talaga tayong umunawa sa isa’t isa?
Napakalaki na ng kapangyarihan natin sa kalikasan. Pero natuto na ba tayong gamitin ang kapangyarihang ito nang may pananagutan? Baka ang pinakamalaking krisis natin ngayon ay hindi lamang tungkol sa teknolohiya, ekonomiya, o pulitika. Baka ang tunay nating krisis ay ang unti-unting pagkawala ng ating pagkatao.
Ito ang dahilan kung bakit nagbibigay sa akin ng malaking pag-asa ang binibigyang-diin ni Pope Leo XIV sa kanyang Magnifica Humanitas—ang kahanga-hangang pagkataong kailangan nating muling tuklasin at linangin hanggang sa kaganapan nito.
May isang bagay na tunay na kahanga-hanga sa pagiging tao. Hindi dahil perpekto na tayo, kundi dahil kaya pa nating magbago at maging mas mabuti kaysa sa kasalukuyan nating kalagayan.
Kaya nating piliin ang malasakit sa halip na kalupitan, ang pakikipagkasundo sa halip na paghihiganti, ang pagbibigay sa halip na pagkamakasarili, at ang pakikiisa sa halip na kawalang-pakialam.
Para sa ating mga Kristiyano, si Hesus ay hindi lamang Tagapagligtas na tumutubos sa atin mula sa kasalanan at kamatayan. Siya rin ang nagpapakita sa atin kung ano ang ibig sabihin ng maging tunay na tao. At ang kanyang muling pagkabuhay ang katiyakan mula sa Diyos na ang daan ng pagmamahal at pagbibigay ng sarili, kahit mukhang mahina at talunan sa mata ng mundo, ay hindi isang daang walang patutunguhan.
Kaya para sa akin, ang “Araw ni Kristo Hesus” ay isang magandang balita ng pag-asa, hindi isang nakakatakot na babala ng parusa at kapahamakan.
Hindi ito tungkol sa pagkawasak ng mundo o sa paglipol sa sangkatauhan. Tungkol ito sa katuparan ng plano ng Diyos na iligtas at baguhin ang lahat: ang ganap na tagumpay ng buhay laban sa kamatayan, ng pag-ibig laban sa poot, ng pagkakaisa laban sa pagkakawatak-watak, at ng tunay na pagkatao laban sa lahat ng uri ng makahayop na paghahari at pang-aapi.
Siyempre, ang ganap na pagbabagong ito ay biyaya ng Diyos. Hindi natin kayang likhain ang Kaharian ng Diyos sa sarili lamang nating pagsisikap. Pero maaari na tayong makibahagi ngayon pa lamang sa bagong sangkatauhang sinimulan ni Kristo.
Sa bawat pagpapatawad, sa bawat munting gawa ng malasakit, sa bawat matapang na pagtatanggol sa dignidad ng tao, sa bawat pagsisikap na magtaguyod ng kapayapaan sa halip na maghanda para sa digmaan—unti-unti nang isinisilang ang bagong sangkatauhan.
At marahil ito ang magandang pagnilayan natin sa darating na Adbiyento. Hindi lamang tayo naghihintay sa muling pagparito ni Kristo. Hinahayaan din nating unti-unting mahubog si Kristo sa ating pagkatao, bilang mga indibidwal at bilang isang sambayanan, hanggang sa marating ng kanyang Katawan ang kaganapan nito.
Hindi nakatakdang manaig ang mga halimaw sa kinabukasan ng sangkatauhan. Tinitiyak sa atin ng pangitain ni Daniel na hindi ang mga makahayop na imperyo ang may huling salita.
Ang huling salita ay nasa Kanya na naging tao upang matamo ng sangkatauhan ang nilayon ng Diyos sa paglikha sa atin mula pa sa simula. Kaya maaari nating harapin ang kinabukasan nang may pagtitiwala, hindi nang may takot at kawalan ng pag-asa.
Dahil ang Diyos na nagsimula ng mabuting gawain sa atin ay Siya ring magdadala nito sa kaganapan “sa Araw ni Kristo Hesus.” (Fil 1:6)
