254,033 total reads
Mga Kapanalig, mabuti pa si Japanese Ambassador to the Philippines na si Endo Kazuya, maraming pagpipiliang bahay dito sa Pilipinas.
Sa isang privilege speech na binasa ni Senadora Camille Villar sa pagdiriwang ng ika-70 taon ng pagkakaibigan ng Pilipinas at Japan, sinabihan niya ang ambassador na “Always remember that wherever you may go, you will always have a home here in the Philippines.” Biro ni Senador Juan Miguel Zubiri, bibigyan daw ng bahay ng senadora ang ambassador ng Japan. Ginatungan pa ito ni Senate President Win Gatchalian at sinabing sa katunayan maraming pagpipiliang bahay ang dayuhang opisyal.
Nagkatawanan man ang mga senador, hindi naman ito nagustuhan ng ilan.
Kilalá ang pamilya Villar sa kanilang real estate business at iba’t ibang mga negosyo katulad ng malls at patubig sa halos lahat ng sulok ng bansa. Hindi tuloy maiwasang itanong kung naihihiwalay ba talaga ng senadora—at ng isa pa niyang kapatid na senador din ngayon—ang kanilang personal interes sa trabaho at tungkulin nila bilang mambabatas. Ito ang nakikitang dahilan kung bakit hindi maipasá-pasá ang isang panukalang batas na layong isaayos ang paggamit ng lupa o land use.
Ang tinutukoy natin ay ang National Land Use Act (o NLUA). Sa ilalim ng NLUA, itatakda ang mga lupa batay sa makatwiran at makatarungang gamit. Halimbawa, magiging protected lands ang mga tinatawag na prime agricultural lands o ang mga lupang akma sa produksyon ng mga produktong pang-agrikultura. Tutukuyin din ang mga lupa para sa pabahay, imprastraktura, komersyo, at maging mga kagubutan at lupang-ninuno o ancestral lands.
Sa matagal na panahon, nakabinbin ang panukalang NLUA sa Kongreso, lalo na sa Senado. Nitong mga nagdaang Kongreso, hindi ito nabibigyan ng pagkakataong mapag-usapan sa Senate Committee on Environment, Natural Resources, and Climate Change na laging pinamumunuan ng mga Villar kapag sila ay nasa Senado. Ngayong si Senador Raffy Tulfo na ang chairperson ng nasabing komite, may pag-asa na kaya ang NLUA?
Dahil sa kawalan ng NLUA, hindi maayos at makatarungan ang paggamit natin ng lupa. Maraming lupang sakahan ang nagiging subdivision, pero sa kabila ng mga ito, milyun-milyong Pilipinong wala pa rin ang walang matirhan. Mula 2003 hanngang 2019, tinatayang nasa 31% ng mga lupang kino-convert sa ibang gamit ay matatagpuan sa tinatawag na Network of Protected Areas for Agriculture and Agro-Industrial Development. Itinuturing na prime agricultural lands ang mga ito, pero iyon nga, nagiging pabahay. Nariyan din ang mga dalampasigan na sana ay natatayuan ng pabahay sa mga mangingisda pero ginagawang private resorts. Ang mga lupang-ninuno naman sa mga kabundukan ay pinapayagang gawing minahan. Makatutulong sana ang NLUA na maiwasan ang mga isyung ito.
Binibigyang-diin ng mga panlipunang turo ng Simbahan na ang pagtataguyod sa kabutihang panlahat o common good ay ang pangunahing tungkulin ng pamahalaan. Partikular nitong responsabilidad na pagtugmain ang iba-iba at maging ang mga nagbabanggaang interes. Ang ating mga mambabatas ay iniluklok natin para katawanin tayo sa gobyerno. Bitbit dapat nila ang ating kapakanan. Ang pagsusulong ng kabutihang ng lahat, hindi lang ng nakakarami o ng iilang pamilya, ang isa sa pinakamalahalagang papel ng pamahalaan at gampanin ng bawat opisyal nito.
Mga Kapanalig, ipaalala natin sa ating mga public servants, kabilang ang mga mambabatas, ang nasusulat sa Filipos 2:3-4, “Huwag kayong gumawa ng anuman dahil sa pansariling layunin … ituring ninyong higit ang iba kaysa inyong mga sarili. Pagmalasakitan ninyo ang kapakanan ng iba, at hindi lamang ang sa inyong sarili.” Malinaw na salungat dito ang ginagawa ng mga mayayamang negosyanteng ginagamit ang gobyerno para protektahan ang kanilang interes. Ang kasaganahan ng iilan sa gitna ng kasalatan ng marami ay isang iskandalo at hindi nakakatuwang biro.
Sumainyo ang katotohanan.
